Kamote Force

Happy Friday the 13th sa inyong lahat.

Ako’y lubusang nagtataka kung bakit hindi ipinagdiriwang ang Friday the 13th sa bansa natin. Kung ang “Aswang Fetival” nga pinagdiriwang, Friday the 13th pa kaya?

Kung tutuusin naman, makapangyarihan ang pangulo ng Pilipinas at hindi siya takot pagtripan ang kalendaryo. Kulang nalang gawing December 27 ang Pasko, January 4 ang New Year, at February 5 ang Araw ng mga Patay alang-alang sa holiday economics. Pero bagamat merong kapangyarihan si Gloria Macapagal-Arroyo, di kinaya ng kapangyarihan niya ang pagtripan ang banal Friday the 13th.

Hindi ako naniniwalang malas ang Friday the 13th kaya kailangang maging extra careful ka sa mga trip mo sa buhay. Sa tingin ko, ang mga minamalas lang sa Friday the 13th ay yung mga hindi lumalabas ng bahay at nagtotodo ingat sa paniniwalang maari silang malasin dahil malas ang araw na yun. Haba ng sentence no?

Wala akong paki-alam sa araw na yan dahil kapareho lang yan ng ordinaryong Friday. Walang espesyal. Hihintayin mo pa ba ang Friday the 13th para lang mag-ingat na makatapak ng tae habang naglalakad ka sa gabi? Kung mamalasin ka, mamalasin ka. Yun lang yun.

Pero parang kinokontra ko yata ang sarili ko dahil sa mga pambungad kong talata, nais kong ipagdiwang ang Friday the 13th. Siguro. Marahil. Ganun nga. Pero gaya naman ng ibang holidays na ipinagdiriwang sa bansa natin, wala naman talaga tayong paki-alam diba? Ang importante lang yung makakapahinga ka at makakatulog ng mas mahaba kaysa sa nakagawian.

Gayunpaman, patok parin ang Friday the 13th dahil sa pwede itong gamiting topic sa blog entry kapag wala ka nang maisulat.

Eto pa ang ilan sa mga trivia tungkol sa Friday the 13th na hindi mo pwedeng i-copy-paste sa blog mo dahil ako nakaisip nito, pero baka naisip mo rin:

1. Ang Friday the 13th ay pwedeng mangyari sa lahat ng buwan ng taon kung papayagan ng kalendaryo mo.
2. Bagamat pwede itong mangyari sa buong taon, hindi ito pwedeng maganap twice a month unless dalawa ang 13 sa kalendaryo mo.
3. Kahit na dalawa ang 13 sa kalendaryo mo, hindi parin pwedeng mangyari twice a month ang Friday the 13th kung hindi Friday ang parehong 13 sa kalendaryo mo.
4. Laging Saturday the 14th ang kasunod ng Friday the 13th maliban nalang kung bobo magbilang yung gumawa ng kalendaryo mo.
5. Hindi apektado ng leap year ang Friday the 13th.
6. Di tulad ng birthday mo na gumagalaw minsan Monday, Tuesday, Wednesday, Thursday, Friday, Saturday, Sunday, Friday, Tuesday, at Thursday, ang Friday the 13th ay sa Friday lang talaga maaring maganap.
7. Ang mga may birthday lang ng ika-labing tatlo ng buwan ang pwedeng makaranas ng birthday na Friday the 13th–at hindi yun nangyayari annually.
8. Ang Friday the 13th ay di pwedeng mangyari sa unang Biyernes ng buwan.
9. Ang Friday the 13th ay di rin maaaring mangyari sa huling Biyernes ng buwan.
10. Kailangang Sunday ang first day of the month para ma-activate ang Friday the 13th.
11. Uso ang pag-gawa ng blog entry tungkol sa Friday the 13th kapag Friday the 13th.
12. Wala na. Di umabot ng 13 ang naisip ko.

February 14, 2009

Pareng Louie,

Happy Valentines

Antagal na talaga nung huli kong update. Actually may naisip akong ikwento kaya lang may kinalaman na naman sa mga FX biyahe ko at parang di nababagay ilagay dito sa Kamote Force. Alam mo yun, parang puro kwentong FX nalang ang mangyayari nun kapag bawat nakakatawang bagay sa dun eh ikukwento ko.

Pero ayun nga. Bilang pag-gunita sa Chinese new year, eto babahagian ko kayo ng isang malupit-lupit na bomba.

Click mo nalang ito kung gusto mo at interesado ka. Wag kang mag-alala hindi yan porn–mas malala pa dun. Pero view niyo na rin lahat ng related items. Ewan ko kung paano ako nainvolve diyan pero hindi kami magkakilala. Pampabuhay ng bagong taon.

Sa susunod nalang ako maguupdate ng blog ng mas maayos. w00t!

P.S.: Wag niyo akong hanapin dun sa link. Hindi ako yun.

Feeling ko kahapon eh binatang binata ang outfit ko. Naka-black shoes pa ako. Dahil nga nagagwapuhan ako sa sarili ko, naglagay na rin ako ng cologne para naman makapagpapogi ako sa mga inday na nagwawalis sa harap ng bahay.

Medyo maaga akong umalis upang pumasok sa opisina dahil nagbabalak akong umuwi ng maaga. Nakikisama naman sakin lahat ng mga sinakyan ko at wala namang umepal sa kanila upang pabagalin ako. Swerte–di rin.

Paano ba naman, yung sinakyan kong FX isang dambuhalang manong yung katabi ko. As in dambuhala. Yung tipong kapag sumakay eh parang kayang gawing lowered yung FX. Okay lang naman sakin yung may matabing mataba pero sana naman konting respeto man lang.

Ang hindi ko maintindihan, pare-pareho naman kaming P30 ang binabayad kay manong tsuper pero parang mas lamang yata ang benefits na nakukuha ni katabing manong taba. Paano ba naman, sa kanya lang nakatutok yung aircon ng FX.

SOBRANG INIT NG SASAKYAN. Alam niyo yun mga prens, yung pakiramdam mo na nahihilam na ang mata mo sa alat ng pawis na tumutulo galing sa noo mo (na malapad) samantalang yung katabi mong manong na mataba eh gumagalaw pa yung buhok sa hangin. Hinahangin. Tama. Parang hinihipan ni bathala. Parang gumagawa ng music video. Hayup.

Nakakainis talaga. Sana ba kung P70 ang binayaran niya oks lang at maiintindihan ko ang privilege na nakuha niya. Pero hindi eh. Hanep. Yung pwesto ko pa, dahil malayo ako sa aircon, malapit ako sa araw. Hanep talaga. Parang pinagkakaisahan ako ng tadhana na nakikipagtulungan yung walang aircon at init ng araw. Para palay na binibilad, yun nga lang pinagpapawisan ako. Nasira tuloy yung binata-look ko.

Pero kung sa tinign niyo yun na yun–wala lang. Kumag si manong eh. Pano ba naman, mataba na siya, ibig sabihin mas malaki ang volume na kakainin niya sa upuan. At aba naman, anlaki pa ng bukaka. At siguro nga dahil sa sobrang lamig, nakuha pang matulog. Hayup na buhay yan. Yung ulo niya eh nagti-tilt pa papunta sakin. Para bang nangaasar na mabuti. Pambihira.

Sa likod ng FX ako nakasakay nung umagang yun kaya minabuti ko na hindi na sumakay sa likod uli papauwi. Sa harap ako nakasakay papauwi. Akala ko swerte na ako.

Aba naman, parang kabarkada yata ni bumbay kaboom kaboom si manong tsuper. Ambango mehn. Nung una akala ko ako yung mabaho dahil sa pinagpawisan ako ng todo nung umaga, pero hindi eh. Napapansin ko na naamoy ko lang yung yung halimuyak sa tuwing kinakabig niya yung manibela. Positive na positive. Si manong tsuper nga ang may sala.

Ang akin lang naman, bakit ba kailangang dalawang beses pa sa isang araw ako mamalasin. Alam kong di na ako naguupdate ng blog at mukhang puro kamalasan at reklamo nalang sa buhay ang kaya kong i-post. Pero anong paki-alam mo, blog ko ‘to.

P.S.: Hanapin ang mga typo. Bilugan.

Nung pagdating ko uli sa bahay, parang hindi naman pala talaga ako mukhang binatang binata. Nagkataon lang na naka-black shoes ako.

Babala: Maraming larawan.

Siguro inaakala mo na puro kagaguhan lang ang matutunan mo sa Kamote Force. Tama ka. Hindi ako nagsasawang magbahagi ng kaalaman sa inyo at ngayon ay ipapamalas ko sa inyo kung gaano ako kahusay na artist.

Ang artist na tinutukoy ko ay hindi yung mga sumasali sa Starstruck. Lingid sa inyong kaalaman, ako po’y isang mahusay na Digital Artist. Kung ano yung digital artist, hindi ko alam. Basta ako yun at marunong ako. Kung ang MMDA nga eh may kasuklam-suklam na MMDA Art na mas masahol pa sa mga glitter graphic comments sa Prenster, bakit mo pipigilan si Kamote na may prestigious art gallery? Ngayon, ipapakita ko sa inyo ang aking mga work of art gamit ang… Adobe Photoshop CD Burn Edition.

Naisin ko mang i-display ang aking mga obra, mas gusto kong magpakita sa inyo kung ano ang kaya kong gawin sa mga payak at simpleng larawan. Eto ang halimbawa:

Gamit ang aking Adobe Photoshop CD Burn Edition, ipapakita ko sa inyo kung paano ko papagwapuhin ang likas na gwapong model na itatago nalang natin sa pangalang Kamote.

Dito na dumarating yung pinakamahirap na dako sa paggawa ng mga obra. Anong gusto mong gawin? Ang mungkahi ko lamang ay gawin mo kung ano lamang ang kailangan. Ano bang kailangan ng larawan sa itaas? Anong kulang? Anong sobra bukod sa kagwapuhan? Yan ay ilan lamang sa mga katanungan na dapat punan ng kasagutan.

Ayon sa aking masusing pagsusuri, mas maganda kung naka-dilat ang ating modelo. Gamit ang pinagsamang kapangyarihan ng Adobe Photoshop CD Burn Edition (hanep ah, nakakapagod nang itype ng paulit-ulit) at CD-R King USB mouse, papadilatin ko ang mga mata ng ating modelo. At eto na nga…

O diba? Doon sa unang larawan, animo’y naka-titig manyak lang kung saan ang ating modelo. Ngayon, diretso na ang mata niya sa camera. Kewl. Sample palang yan. Halos 1 seconds (actually 1 minutes) ko lang yan ginawa. Pero hindi lang yan ang kaya kong gawin. Nangongolangot pa nga ako nung ginawa ko yan eh.

Gawing cartoon character? Pwede…

Parang nangolangot lang rin ako niyan. Eto mas malupit:

Oha. Astig diba? Napaka-amo ng pagkakaguhit ng mukha. Pwedeng pwedeng isama sa Precious Moments 2009 calendar. Pero madali lang rin yan. Gumuhit ka lang ng mata na gaya ng kay Kapitan Basa (Batibot) tapos yun na yun. Tsk. Napakasimple. Kung gusto mo ng mas cartoon effect, pwde mo ring paghaluin yung dalawang nasa larawan para astig.

Baka iniisip ninyo na puro cartoon lang at pagpapadalit ng mata ang kaya ko. Nagkakamali kayo dun. Pwede ring pang cosplay ang photo editing skillz ko. Kunwari, gawin nating seksi ang bading nating model:

Sadyang napaka-seksi. FHM quality. Kung hindi ko siguro sinabing edited lang ang larawan na yan, malamang ginawa mo nang wallpaper yan. Nakakabilib talaga kung anong kaya kong gawin basta mabigyan mo ako ng Adobe Photosop CD Burn Edition.

Pwede rin nating gawing rock music themed ang larawan kung nanaisin natin. Gusto mong gawing Linkin Park? Pwede. Gusto mong gawing Aerosmith? Pwede. Gusto mong gawing Josh Groban? Hindi pwede kasi hindi naman rock music yun. Walang hangganan ang kaya natin. Kahit gawin pa nating kakambal ni April Boy Regino yan. Pero dahil gusto kong maki-uso, eto sample para sa inyo:

Ang bangs na tumatakip sa mukha na sumisimbulo sa labis na pagdadalamhati at ang kamao ni Judy Ann na nagpapatunay ng labis na pagmamalupit sa isang pusong umiibig–the true essence of emo!

Kapag wala ka nang maisip na gawin, pwede ka ring mag-doodle gaya ng ginagawa mo sa Filipino textbook mo nung elementary ka pa.

Bigote. Balbas. Kulangot. Shades. Nunal. Kapal kilay. Whiskers. Pagpapalaki ng butas ng ilong. Lahat ng mga yan ay ilan lamang sa mga nagpapaalala sayo ng art na ginagawa mo noong bata ka pa na kung tawagin ng mga kontrabida sa buhay mo ay “vandalism.” Very refreshing.

Ang mga natunghayan ninyo ay mga sampler lang ng kung anong kaya kong gawin. Kung bibigyan ko ng sapat na panahon ang paggawa kaya kong gawing Mona Lisa na nakalagay sa bente pesos ang larawan na yan. Pero ano bang magagawa ko. Sadyang tinatamad lang ako at baka isipin niyo sorbang yabang ko na.

Tandaan ninyo na sa pamamagitan lang ng konting imahinasyon, pwede nating mapaganda ang primary picture mo sa Prenster. Pero aanhin mo ang imahinasyon kung wala kang Adobe Photoshop CD Burn Edition at CD-R King USB mouse?

Trivia:

• Kulay dilaw ang CD-R King USB mouse ko.
• Hindi pwedeng i-burn ang Adobe Photoshop CD Burn Edition.
• Si Judy Ann talaga ang lumapit kay Kamote (di niya tunay na pangalan) para magpakuha ng litrato. Noong una ay pumapalag pa si Kamote dahil allergic siya sa babae pero napilit rin niya ang binata.

Hanep. Kamakailan ko lang napatunayan na totoo pala ang tindi ng halimuyak ng mga bumbay. Kala ko talaga malupit na yung putok ng na naamoy ko noong highschool (at naamoy ko sa hinubad kong T-shirt). Hanep. Ibang level talaga. Ikukwento ko sa inyo ang first hand experience ko na ilang lingo na ang nakalipas.

Maulan ang gabi nung pumila ako sa may FX terminal sa may Megamall. Umuulan ng gabing yun at at napakahaba ng pila. Mukhang hindi Pinoy ang taong nakapila sa harap ko. Bumbay yata. Ayun. Ambaho. Tapos na ang kwento.

Pero mga fwendz, ibang level talaga yung amoy. Gusto ko nang kalabitin si manong bumbay na nasa harapan ko at bibigyan ko sana siya ng pang-taxi para naman makaginhawahan ang mga ilong ng mga kababayan kong Pilipino na pinahihirapan niya–sayang lang kasi wala akong pera. Pero parang nabatid niya rin ang nadarama ko at maya-maya tumawag na rin siya ng taxi. Natuwa na ako nung nakita ko siyang tumawag ng taxi pero nagkamali ako.

Hanep. Tinaas niya yung kamay niya nung tumatawag ng taxi. Parang panatang makabayan left-handed version. Kasabay ng pagtaas niya ng kamay ang matinding halimuyak na kumalat sa lugar namin. Hanep talaga. Antindi! Iba talaga yung amoy eh. Yung parang may sipa at gumuguhit sa noo yung amoy. The best mehn. Pero naisip ko okay lang naman dahil sa makakaalis na siya at makakahinga na rin ako ng maayos matapos ang ilang minuto. Akala ko lang yun.

Mga naka-anim na taxi muna siya bago siya nakahanap ng kawawang biktima. Aba. Kung yung hindi air conditioned na lugar na tulad ng pilahan ng FX eh matindi na ang attacking power niya, pano pa kaya yung closed confined na at air conditioned taxi? Hindi ko alam kung anong ibig sabihin ng closed confined. Kung ako yung taxi driver, malamang mas gugustuhin ko pang maholdap dahil ganun din naman eh. Feeling mo ginahasa yung ilong mo sa tindi ng nasinghot mo. High na high.

Hindi ko talaga inakala na makakaranas ako ng ganun sa buhay ko. Aakalin mong super power niya yung amoy niya na para bang weapon of mass destruction o di kaya eh pang biochemical warfare ng Iraq. Parang character lang sa Heroes. Hindi pa ako naka-amoy ng ganun katindi sa buhay ko. Naka-suot na ako ng salamin pero parang nakaka-hilam ng mata yung amoy. Beware.

Akala ko talaga dati, mga sabi-sabi lang yung mabaho ang mga galing sa Indian. Malay ko ba. Kwento-kwento lang kasi dati eh. Yung mga kakilala ko kasi eh bata palang na-expose na sa masangsang na amoy. Kung magtutulong-tulong siguro silang magkababayan, kayang kaya nilang bombahin ng Baygon ang buong Pilipinas ng walang gamit na baygon–pagtataas lang ng kamay.

Isa ito sa mga libu-libong mga dahilan na nagpapatunay na mapalad ang lahi mo. Mabuhay ang sambayanang Filipino. Maligo tayo palagi para hindi tayo maging paksa ng blog ng ibang tao/lahi.

P.S.: Hindi ko talaga sigurado kung Indian/bumbay o kung anumang arabo yun–basta hindi Pinoy. Pero malay mo nga naman…

Kanina pala, nakasalubong ko uli siya. Makikipag-apir sana ako kaya lang naisip ko na baka itaas pa niya kamay niya kaya wag nalang.

I know that a people is asks why I kept wroting in Tagalog. ‘Ya know, a blogging are not just from foreigners! A more foreign blog is in the internet if is compared it locally from internationally so I is wrote it in natively. Right now, I am answer those so you has evaporate questions to me.

Since I has been birth as Filipino, I should be pride about language. And I am a pride that Tagalog is a best and is gooder in compare with abroad language but the more Filipinos are englishing even in blogs and text messages. They are use of foreign language to sent love quotes for friends. A Filipino people blogger use english when says them emotions of heart failures and heart attacks. Today (even yesterday), the using of a english language is more rampant and is abuse even by countrymen and countrywomen. This is broke my heart into pieces ‘coz I am love country.

I hate to say this, but a people usally thoughts that a bloggers who is use Tagalog can’t english. If us is in Tagalogs is not mean of we can’t spoke english! Of course none! We can spoke english for sure. I can also wrote english if is a neccessary but it’s not pleasure. I am a hate for a people who are a looks-down for non-english bloggers though their is still pity for them ‘coz the essence of blogging Tagalogly is a unenjoyment to them. There’s nothing I can does about it.

However, nevertheless or more, I state a reasons for my wroting continue in  agalog:

• I think there is more gooder expression in Tagalog so I want it their.
• I am good works in native language than from abroad. The english is hard but I can manage.
• If I am a english, then a Kamote won’t be exisists. Because Kamote is Tagalog.
• The welfare of a people is read blog of Kamote is the most toppest
  priority. The understoodment of the blog has more easier Tagalog.
• If Jose Rizal can Tagalog, why am cannot?
• The habitat of an Filipinos are the Philippines. And the Philippines having a Tagalog. It’s the common sense.
• The use Jeepney drivers will Tagalog. Most in habitat of Luzon.
• The use Jeepney drivers will Tagalog even not in Luzon (not most of them since other will spoke in Cebuano or Chavacano).
• The sfelling of Tagalog is a more easy wen is compared too englsh.
• Eat Bulaga makes Tagalog in show and in television.
• The Linggo ng Wika is make Tagalog official after nutrition month.

The reasons make more than a dozen and probably even more if I keeping type of them rather than thoughting of them. And those is not just excuses but a reasons to keep wroting and Tagalog. English is sucks.

The love of country are expressing in wroting. Jose Rizal wrotten Noli Me Tangere with El Fili Busterismo in freedom of Philippines under a Spaniard. The Rizal has wrote them in Spanish. If he has wrote them in Tagalog, the Spaniard has no understood of it not death him. His head are not a decor in the piso coin. The Tagalog is a being life saver.

I encouragement everybody to continue propagating Tagalog even in a internet. A blogs is a most powerful tool for Tagalog and is being use of Tagalog. We must wrote in Tagalog. We must thought in Tagalog. We must live in Tagalog. We must death in Tagalog.

Inspired by:

http://princearthurnurikane.blogspot.com & Rundel & Daden

Pambihira na talaga ang nangyayari sa panahon natin ngayon. Antaas na ng presyo ng mga bilihin. Mataas ang presyo ng gas. Mataas ang presyo ng bigas. Ang pamasahe ay tumaas na rin. Ang bilang ng mga walang trabaho ay patuloy ring tumataas. Sa panahong ito, dapat tayong matutong magtipid at gumawa ng paraan upang magkaroon ng pera upang matulungan ang ating mga sarili, kababayan, at buong bansa.

Isang magandang halimbawa ang mungkahi ng kaibigan kong itatago nalang natin sa pangalang Jan Erick Roque upang masolusyunan ang mga unemployment rate at mapababa ang crime rate sa Pinas: “mag-tapon ng basura sa kalsada.”

Kung magtatapon tayo ng basura sa kalsada, dudumi ang ating mga lansangan. Kapag dumumi ang lansangan, kailangan itong linisin. Upang linisin ang lansangan, kailangan mo ng taga-linis. Upang makahanap ng taga-linis, kailangan mong umupa ng mga taong maglilinis. Eh pano kung lahat ng Pilipino ay hindi na nagtatapon ng basura sa ating kalsada? Malamang hindi na kakailanganin ng bansa natin ang mga Metro Aide. Ang mga metro aide sana ay magiging tambay nalang dahil wala na silang kalsadang lilinisin. Kailangan nilang kumain ngunit wala silang pera dahil wala rin silang trabaho. Kapag nagipit sila at wala na talagang choice, malamang manghoholdap sila. Yan lahat ng mga yan ay mangyayari kapag tinigil mo ang pagtatapon ng basura sa kalsada. HALINA’T MAGKALAT UPANG UMUNLAD ANG ATING BAYAN.

Pero iniisip ko rin na kung lahat ng tao ay mayaman, may gugusto pa kayang maglinis ng kalsada? Kung lahat ng tao mayaman, sino kaya ang magiging katulong, maid, houseboy nila?

Lahat tayo gustong yumaman. Gusto natin ng pera dahil sa kailangan natin ito. Kanya-kanyang tayo ng dahilan pero iisa lang ang sagot sa lahat ng pangangailangan. Di ko man alam kung anong mangyayari kapag lahat ng tao ay naging mayaman, alam ko naman kung paano maging mayaman.

Heto ang top 10 ways to get rich ayon kay Kamote:

10. Magtanim. Maaring hindi ito ang pinakamagandang paraan upang yumaman, pero health is wealth at sigurado akong di ka magugutom kung ang mga kakainin mo ay nasa bakuran mo. Kung desperado kang yumaman, magtanim ka ng Marijuana at ikalakal mo.

9. Magtrabaho as call center agent. Konyo ka na, yumaman ka pa. Eto ang “in” na job ngayon. Sumagot ng telepono. Konting ingles ingles lang at magpanggap kang hindi Pinoy. May libre pang kape. Guaranteed ang nightlife mo dahil mas madalas kang nightshift. Yayaman ka. Laway ang puhunan mo.

8. Magnegosyo. Tandaan mong mas marami ang umuunlad sa pagnenegosyo kaysa sa pagsa-sauli ng napulot na P500,000.00 kay Mike Enriquez. Magbenta ka ng lugaw at drugs. Mambugaw ka ng mga pokpok. Lahat yan ay magiging stepping stone mo sa pagunlad. Ayon nga sa status message ng isa kong kasama sa trabaho, “you can’t get filthy rich without getting dirty”. Naks ingles no?

7. Gumawa ng krimen. Ang paggawa ng krimen ang isa sa pinakamabilis na paraan ng pagyaman. Mangholdap ka ng bangko. Kidnapin mo ang anak ng isang Chinese businessman. Gumawa ka ng mga pekeng pera. Lahat yang mga yan ay magbibigay sayo ng limpak-limpak na salapi. Mabilis ang pagyaman mo sa paggawa ng krimen. Tandaan lang na hindi lahat ng krimen ay magpapayaman sayo gaya ng paglabag sa Jay Walking city ordinance, pangre-rape, at beating the red light. Ingat ka lang sa modus operandi na pipiliin mo.

6. Itaya ang lahat ng possible lotto combinations. Tama. Maraming tao ang umaasa sa lotto upang mai-feature ang buhay nila sa “Ang Pangarap Kong Jackpot,” ngunit kung gusto mo talagang manalo sa lotto, hindi mo lang dapat itaya ang kumbinsayong napanaginipan mo. KAILANGAN MONG ITAYA LAHAT NG KUMBINASYON. Milyon ang mapapanalunan mo sa lotto. Ipagpalagay mo nang P100 million ang jackpot prize. Itaya mo ang mahigit kumulang 50 million lotto combinations. 50 million combinations x P10 per ticket = 500 million. Oha, sa 500 million mo, nanalo ka ng P100 million. Konting investment lang yan. Pagdasal mong ikaw lang ang mananalo sa araw na yun dahil kapag nagkataong dalawa kayong nanalo, hati ang premyo mo. Pero sure na yun! PRAMIS!

5. Mag-time travel at mangolekta ng mga antiques. Kung babalikan mo lang ang panahon upang kolektahin ang mga rare items noon upang ibenta ngayon, walang dudang yayaman ka. Bumalik ka sa 1500 at kunin mo ang espada ni Lapu-lapu at ipasubasta mo ngayong 2008. Milyun-milyon yun. Bilhin mo ang isa sa mga kauna-unahang Michael Jordan NBA cards. Mag-import ka ng langis mula sa 1967 papuntang 2008. The possibilities are endless.

4. Magtrabaho as escort service. Maraming mga politicians ang nangangailangan ng pangdisplay para pampadagdag ng pogi points nila. Pwede ka ring magside-line as prostitute kung talagang ganun kahigpit ang iyong pangangailangan. Negosyo rin yan ngunit mas sure ang pagunlad mo dahil mayaman ang market mo.

3. Gumawa ng sariling sex scandal at ibenta ng mahal. La Salle Scandal, Makati Scandal, Ateneo Scandal, NBN Scandal–lahat ng yan mapapagkakitaan mo. Kailangan mo lang ng konting kapal ng mukha at isang cellphone para irecord lahat ng mga adventures mo. Kapag confident ka na, iburn mo sa CD o kaya i-bluetooth mo. Instant star ka na at one-step closer ka na sa pagiging super yaman.

2. Magbenta ng mga hindi kailangan. Ang tinutukoy kong mga hindi kailangan ay yung mga hindi talaga kailangan at hindi importante. Ibenta mo lahat ng mga hindi mo kailangan gaya ng kidney, apdo, hinliliit, kaliwang mata, at mga CD ni Sarah Geronimo. Lahat ng mga yan, maibebenta mo ng mahal. Hindi mo naman kailangan ng dalawang kidney kung hindi ka mahilig uminom. Hindi mo naman kailangan ng hinliliit kung hintuturo ang gamit mo sa pangu-ngolangot. Aanhin mo naman ang kaliwang mata mo kung may asawa ka na. Basta hindi kailangan, ibenta upang maging pera. Ewan ko lang sa Sarah Geronimo CDs.

1. Magbasa ng Kamote Force. Tama. Marami na ang yumayaman dahil sa pa-contest ng Kamote Force na sponsored ng Prenster. Eto ang isa sa mga screenshot ng winning moment ng isang masugid na taga-basa.

Oha? Sabi sa inyo may mapapala kayo dito eh. THIS IS NOT A JOKE.

Lahat ng yan ay makakapagpayaman sa inyo, pero kanya-kanya paring diskarte yan upang umunlad. Ikaw lang naman talaga ang makakatulong sa sarili mo at hindi yung kung anu-anong nababasa mo sa internet. Pero ang advise ko lang sa’yo, basahin mo palagi ang blog ko. Marami nang nanalo. Baka ikaw na ang next.

P.S.: Hindi parin ako mayaman. Maaring dahil nagdodonate ako palagi sa charity. At gaya nga uli ng sabi ni Jan Erick Roque (na hindi niya tunay na pangalan), “charity begins with me.” Kaya idonate na ninyo lahat ng pera ninyo sakin.

Hindi totoong 417,655,548 ang naging visitors ng Kamote Force. Kalokohan yan siyempre. Napaka-obvious naman at uto-uto lang maniniwala diyan. Tsk. Wag maging bobo. Mag-isip muna palagi. Alam naman nating lahat na 782,671,932,483 na ang naging visitors ng Kamote Force.

Si Kamote ay graduate na.

Naks. Sa wakas. Sa tinagal-tagal ng pagtambay ko sa pamantasan, naka-takas rin. Tapos na ang mga araw na kailangan kong humingi sa magulang ko ng pambaon, pamasahe, at pera para sa group contribution at special projects. Hindi ko na kailangang gumawa ng assignment na hindi ko naman talaga ginagawa, kumopya ng notes na hindi ko naman sinusulat, at manghiram ng bolpen na hindi ko naman binabalik. Hindi na ako at magsabi sa tsuper ng dyip na “manong, estudyante lang pow,” tuwing kulang ng P1.50 ang pamasahe ko. Mamimiss ko ang lahat ng mga bagay na yun, lalo na yung pag-hingi ng pera sa magulang dahil ngayon ay under a severe level of poverty na ako. Tsk.

Medyo abnormal ang school namin o sadyang napaka-normal lang lahat ng paaralan sa buong Pilipinas kung ikukumpara sa pinapasukan ko. Lahat ng mga kaibigan ko ay nakapagupload na ng 250 photos sa Multiply at Friendster accounts nila na naka-suot sila ng toga at naka-cap na hugis noo ni Kuh Ledesma. Noong mga panahong na sila’y gumagradweyt, kami naman eh nagrereview palang sa final exams (hindi ako kasali dun). Gayunpaman, parang karera din ang graduation at kailangan mong makipag-unahan sa mga kaibigan.

Eto ang halimbawa ng aming chatlogs:

Online si Kamote. Online si Graduate.
Graduate: Oh! Kamusta ka na?
Kunwari interesado talaga siya na malaman kung kamusta ka na si Kamote pero ang totoo ay gusto lang niyang ipagyabang na siya ay  graduate na.
Kamote: Nasunugan lang ako ng bahay.
Siyempre si Kamote ay laging nagsasabi ng totoo.
Graduate: Ah okay. Graduate na ako.
Concerned siya sa nasunog na bahay ni Kamote. Really.
Kamote: Talaga?
Nagdududa si Kamote. Really.
Graduate: Uhmmm… Oo.
Pinag-isipan niya. Really.
Kamote: …
Wala na silang topic.
Graduate: O graduate ka na rin ba?
Curious siya kung nakapag-suot na ng toga ang kaibigan niya.
Kamote: Hindi pa eh kasi yung school namin ay—
Nangangatwiran si Kamote dahil nanalig siyang makakapagtapos siya.
Graduate; Ei, got 2 go nah. Aayusin pa me diploma me. Galingan mo huh. Sana makagraduate ka agad sa October.
Graduate has signed out. (3/27/2008 10:56 PM)
At least nag-paalam.

Buwan ng Mayo ang aming pagtatapos kaya nawala na yung excitement dahil sa spoiled na kami sa kung anong mga happenings sa graduation dahil karamihan ay naikwento na ng aming mga kaibigan gumradweyt noong March at April. Gayunpaman, hindi naman talaga ako naging excited dahil sa ang graduation ay ceremony lang naman. At yun nga yung ayaw ko dun.

Katulad ng Todos los Santos, Quaresma (mahal na araw), pagkuha ng lisensya sa LTO, at pagpili ng bagong Pope, napakamaraming ceremony sa graduation ceremony. Masyadong solemn. Masyadong strict. Masyadong mapag-panggap. Hanep. Lahat kailangang naka-toga na kulay itim para sa Hogwarts effect. Lahat kailangang nakapila habang nagmamartsa. Kailangang naka-hands forward at naka-hands on your back at the same time. Kailangan mong makipagkamay sa kung sinu-sinong mga tao habang tatanggapin mo yung nakabilot na papel na may ribbon na nagbabalat-kayong diploma. Aba, sigurado akong hindi masaya ang magsuot ng toga dahil never itong naging “in”, at walang dudang ayaw naming lahat ang mag-hands forward at hands on our back ng sabay (although kaya naman namin). Ilan ba sa mga gumradweyt ang gustong makipagkamay sa isang taong mahigit 200 na tao na ang kinamayan? Malas mo kung Z nagsisimula ang surname mo gaya ng Zulueta, Zaragossa, o Zoraida dahil kung sakaling may SARS yung mga ibang graduates eh siguradong nahawa ka na sa dami ng mikrobyong naipasa sa pamamagitan ng hand shakes. At utang na loob naman, ang gusto namin ay diploma at hindi isang coupon bond (kokomban) na binilog na may nakasulat na “CONGRATULATIONS GRADUATES! ENROLL NOW AND GET 25% DISCOUNT AND FREE LAPTOP!” at oo, may ribbon pa. Utang na loob.

Ang isa pa sa mga pinaka-ayaw ko sa graduation ay yung maraming speech. Super dami. Akala mo nangangampanya ang mga nagtatalumpati dahil sa haba ng speech at lakas ng boses nila. Alam naman nilang walang nakikinig sa kanilang mensahe na naliligo sa mga salitang: endeavor, end of this chapter, a new beginning, difficulties in life, move forward, be strong, you are the hope of the future, keep the fire burning, keep off the grass, oust Gloria, at success–lalo na yang lecheng success na yan. Hanep. Kung magkakaroon ako ng P1.00 sa tuwing masasabi ang salitang “success” siguro may pambili na ako ng P300 na prepaid call card ng Globe–2 pcs. pa! Wow talaga. Lahat ng tao wala nang sinabi kundi success, success in life, success in your life, successful, success is in you, you is success, I can success you, you were successful until you enrolled here, at you have successfully completed your studies. Pero ano nga ba talaga ang success?

Noong nag-aapply ako ng trabaho online, kasama yan sa mga dapat sagutin na tanong. In your own words, what is the meaning success? Aba siyempre hindi ko pwedeng sagutin yan sa Kamote-style dahil kahit gago ako eh gusto ko naman ng trabaho. Ang success para sa akin ay hindi nasusukat kung anong trabaho mo, kung gaano ka kadalas tumambay sa Starbucks, kung ilan ang gelpren mo, kung gwapo ang boypren mo, at kung gaano kataas ang sweldo mo. Para sa akin, ang success, tagumpay sa wikang tagalog, ay kung nasusukat kung gaano ka nakokontento at nasisiyahan sa mga natatamasa mo. Wala yan sa dami ng comments sa blog mo at sa dami ng entries na ninakaw mo kay Kamote Force (diba Jerome Ong?). What matters most is how you look at all the things you’ve done. Ingles yun at hanggang ngayon feeling ko may mali sa grammar ang sentence na yun. Malamang eh nag-aabang ka na ng joke tungkol sa success at ang kinalaman nito pagkatapos mong tumae, ngunit wala akong maisip na paraan upang gawin yung joke na nakakatawa yun kaya eto, sinabi ko nalang para at least nalaman mong naisip ko rin yung naiisip mo dahil matalino nga ako dahil sa ako’y graduate na.

Yun na nga siguro yung hirap kapag gumraduate ka na. Required ka na maging successful ka ayon sa standards ng mundo dahil ikaw ay graduate. Ibig sabihin, kailangan marami kang pera at magkaroon ng isang maganda bahay na may malaking parking space upang magkasya ang limang kotse ng limang asawa mo. Nakakalungkot dahil hindi nila nakikita ang katotohanan na bumabalot sa tagumpay. Kalunos-lunos ang kanilang kalagayan. Sa kabilang dako naman, ako’y napakapalad dahil natagpuan ko ang tagumpay. Tama. Natagpuan ko ang totoong tagumpay. Ang tagumpay ay nakita ko sa lugar na hindi ko inaakalang mahahanap ko–marahil yun ang dahilan kung bakit hindi ito mahanap ng ibang mga tao. Medyo nakakahiya dahil naka-shorts lang ako nung nagkita kami pero hindi talaga expected ang mga pangyayari. Habang namimili kami sa Robinsons Metro East supermarket, ayun, bigla niya akong minulto at ginulat.

Yan ang tunay na tagumpay. Sa di maipaliwanag na kadahilanan wala akong nahanap na TAGUMPAY BULAKLAK NG KAMOTE 20 grams kahit na ipinagtanong ko ito ng paulit-ulit sa mga saleslady. 30 grams meron pero wala talagang 20 grams. Kaya eto, presenting… TAGUMPAY BULAKLAK NG SAGING. Totoo nga ang sabi ni Mark Lapid, “maghanap ka man ng puno sa buong Pilinas, saging lang ang may puso,” at hindi lang yun, SAGING LANG ANG TAGUMPAY–referring to the 20 grams ng bulaklak. Nakakalungkot lang dahil ayaw ng aking ina na maging succcessful ang anak niya kaya kahit anong pilit kong ipabili sa kanya ang TAGUMPAY BULAKLAK NG SAGING 20 grams, wala, ayaw talaga. Masyadong mahal ang P17.50 para sa tagumpay at hindi na daw kaya ng budget namin yun. Di bale, i-reregalo ko nalang yun sa kanya sa susunod na Mother’s Day.

Congratulations sayo dahil matagumpay mong nabasa ang mahabang blog entry na ito.

Barbero alert:

• Totoong graduate na si Kamote since May 11, 2008.
• Jobless ako ngayon at hirap na hirap sa buhay. Sa mga susunod na araw, mapuputulan na siguro kami ng internet subscription at malamang yun na ang magiging wakas ng Kamote Force. Tumatanggap ako ng mga donations mula sa mga readers, concerned citizens, at mga magagandang nursing students. Pwedeng cash o kaya de-lata.
• Pramis, ilang beses ko nang tinignan pero hindi talaga diploma yung inabot sakin nung araw ng graduation.
• Ang toga sa graduation ay hindi katulad ng toga na makikita mo sa Wikipedia.
• Hindi totoo ang free laptop na pinapatalastas ng bulok naming pamantasan.
• Meron TAGUMPAY BULAKLAK NG SAGING 20 grams at matatagpuan nga talaga ito sa Robinsons Metro East. Hindi ko maalala kung P17.50 nga ang halaga nun.
• Meron pang ibang TAGUMPAY at ito ay makikita mo kapag kinlick mo ang ito.
• Hindi totoo yung chatlog.
• May mga nakapagupload nga ng 250 photos sa Multiply at Friendster.
• Nagbabalik ako ng bolpen.
• Ito ay isang quick post pero long entry. Alam kong magiging matagumpay kayo sa paghahanap ng typo. Libangan niyo yun eh. Hayup.

Summer na naman. Summer ang panahon kung kailan: a.) masarap pumunta sa beach para magpapicture na naka-baon ang kalahati ng katawan mo sa buhangin, b.) mag-suot ng pinagyayabang mong Havaianas with matching Raul Roco style na polo, at c.) magpa-picture ng naka-bikini habang nakatalikod upang mai-upload sa Friendster, gawing primary photo, at lagyan ng “sExy BaCk” na caption–applicable din yun sa mga lalaki. Ngunit kung magpapatuloy ang ating pagsira sa atin kalikasan, ang ating masarap na summer ay maaring ma-reschedule–ayon yan sa isang very reliable source.

Ayon sa isa kong guro na itatago nalang natin sa pangalang Engr. Edilberto Tripoli, hindi raw global warming ang nararanasan ng ating daigdig. Mas nararapat daw na tawagin itong global climate change dahil habang umiinit ang temperatura sa lupain ng mga pengiun, polar bears, at eskimos, lumalamig naman daw sa ibang parte ng daigdig (ngunit hindi sinabi ng guro ko na itinatago natin sa pangalang Engr. Edilberto Tripoli kung saan ang mga lugar na lumalamig). Oha! Whatta trivia! Pero ngayon ko lang naisip na mas bibigyan nga naman ng pansin yung mga natutunaw na glaciers kaysa sa mga lumalamig na desyerto kaya siguro tinawag na global warming ang phenomenon na yun. Pero ano nga bang alam natin at ano naman ang paki-alam natin? Ewan.

Pero kung saka-sakaling ganun nga ang nangyayari, matutuwa ako kung makaka-epal ang Pilipinas sa global climate change. Kailangang makasali ang ating bansa sa global climate change para mapatunayan natin ang global status ng ating bansa at para maipakita na hindi tayo basta-basta nagpapatalo sa mga banyaga pagdating sa pagbabago at reporma sa kalikasan at temperatura. Kaya upang umunlad ang ating bayan, dapat ipasa na ng ating mga congressmen at senator ang Global Climate Change Bill upang masimulan na ang paglamig ng mala-impyernong bansa natin.

Yun nga lang once na lumamig ang Pilipinas, masisira ang equilibrium, balance of nature, at economic stability ng ating bansa. Oha. Ang tatlong nabanggit ko ay pawang mga bagay na hindi ko naman talaga alam at hindi ko sigurado kung meron talaga. Maniwala ka na maraming mababago kung saka-sakaling lalamig ang Pilipinas. Isipin mo: ano kayang mangyayari kapag may snow na sa buong bansa? Eto naisip ko:

• Hindi na Baguio ang summer capital of the Philippines. Aba, bakit ka nga naman pupunta pa sa Baguio para mag palamig kung binabagyo naman ng nyebe ang buong kapuluan? Ayon sa statistics, hindi naman talaga mga Ifugao ang pakay ng mga turista sa Baguio–gusto lang talaga nilang makapunta at matuklasan ang katotothanan sa likod ng maalamat na dambuhalang air-conditioner na sinasabing nagpapalamig sa buong probinsya.
• Makakabili ka na ng taho sa gabi at matitigil na ang production ng halo-halo. Bata palang ako, pinapangarap ko na ang may maglako ng taho tuwing 6:00 ng gabi. Kung lalamig ang klima sa ating bansa at ang pag-ulan ng yelo (malalaking tipak ng yelo) ay magpapatuloy, walang dudang may sisigaw na ng “tahooooooooeoeeeeww” o di kaya’y “yerrpppp” sa kalye ninyo kasabay ng timeslot ng mga nagtitinda ng balot. Sa kabilang dako naman, matitigil na ang pagtitinda ng halo-halo. Ang pagtigil ay hindi dahil sa hindi na type ng mga tao ang halo-halo dahil sa paglamig ng bansa. Ito ay dahil sa ang buko, kaong, nata de coco, mungo, macapuno, ube, at garbansos ay mahihirapan nang tumubo dahil sa pagbabago ng ground temperature. Pramis.
• Mawawala na ang mga resorts. Tama. Wala nang magsu-swimming sa mga resorts ngunit hindi ito dahil sa ayaw na ng mga taong lumangoy sa tubig. Wala nang makakalangoy dahil sa magiging yelo na ang tubig. Sa halip na magsara at yakapin ang pagbagsak ng negosyo, ang mga may-ari ng swimming pools at resorts ay gagawing skating rink ang kanilang pool area–with life guard parin.
• Babaho ang Pilipinas. Tama. Isipin mo nalang kung gaano kasarap tignan mula sa Google Earth ang view ng Pasig River at Marikina River kapag frozen na ang tubig. Kung ang flowing water ng Ilog Pasig ay mabaho, ano naman kaya ang amoy ng frozen estero? Ang amoy ng pinalamig na ilog, nagyeyelong Payatas at Smokey Mountain siguradong nakakasama sa kalusugan ng mga Pilipino. Idagdag mo pa sa overall-national-baho-rating ang angking kakayahan ng mga Pilipino na huwag maligo kapag malamig ang panahon dahil sa sila ay… nilalamig kapag naliligo tuwing malamig ang panahon. Kung tuwing December hanggang February lang ay nagkakatamaran nang maligo dahil malamig, magiging once a month schedule nalang ang paliligo ang ating mga kababayan habambuhay dahil sa global climate change.

Isipin mo nalang na kung malamig na ang Pilipinas, hindi na luluha ng pawis ang kili-kili mo. Pero magulo nga sa bansa natin dahil ang lahat ng tao ay gustong matawag na cool at hot ng sabay. So hawt at so kewl. Walang kakuntentuhan. Hot na, cool pa. Tsk tsk tsk…

P.S.: Noong bata pa ako, nagtataka ako kung bakit ang “snow” ay may katumbas na salitang tagalog samantalang wala namang snow sa Pilipinas.

Tamad talaga akong maligo kaya siguradong kapag lumamig ang simoy ng hangin, lalo akong tatamarin (wow it rhymes). Pati na rin ang mag-toothbrush.

“Yerrpppp” daw ang sinasabi ng magtataho kina Agi. Kung ano ang kinalaman ng “yerrpppp” sa taho, sago, at arnibal, hindi namin yun alam.

Happy holy week sa inyong lahat.

Ngayong taon ko lang nalaman na hindi pala fixed ang holy week. Katulad ng Ramadan ng mga Muslim, gumagalaw din ang date nito. Sa pagkaka-alala ko, tuwing buwan ng Abril nagpapapako sa krus yung mga mukhang hoodlum nating kababayan. Advanced ang holy week ngayon dahil sa naapektuhan ito ng testimonya ni Jun Lozada, nationwide transport strike ng mga Jeepney drivers, at ng hindi inaasahang pagkapanalo ni Janina San Miguel bilang Miss World. Yun yun. Pramis.

Noong January 2008, may isang kakaibang billboard na pumukaw ng attention ko (mas madalas kasi yung mga ads lang nina Katrina Halili at Marian Rivera ang tinigignan ko).

Patok. Tama. Patok. Yun yung pinakamagandang salitang pwede kong magamit para i-describe ang billboard na yan. Kahit na pagsama-samahin pa ang mga WALANG TAWIRAN NAKAMAMATAY signs, wala paring makatatalo sa astig factor ng advertisement na yan. Sa tuwing nadaraanan ko ang ad na yun, nalilinawan ang utak ko. Napapaisip ako ng malalim. Napapatingin sa langit. Maraming nasasagot sa mga tanong na patuloy na bumabagabag sakin sa tuwing nakikita ko ang patalastas na yun (e.g. “Ano ang ulam mamaya?“).

Ang billboard na yan ay nagpapatunay na may mobile phone (selpon) ang Maykapal. Oha. Isa yan sa mga pinakamalaking sikreto na hindi nakasulat sa Bible pero nakasaad naman sa billboard. Oha. Maraming nagsasabi na ang #7 daw ay God’s number–sila’y nagkakamali. 3838 po ang number ni God at dun niyo siya pwedeng i-text. Kung magpapagawa man ng text hotline 666 si Satan, wala na akong paki-alam. Ang billboard na yan ay nagpapatunay din na mas makapangyarihan ang pagte-text kaysa sa pagdarasal lalo na kung malakas ang signal sa langit. Aba, kaysa magdasal ako ng mahaba, i-tetext ko nalang para mas sure–pwede pang i-shortcut para makatipid.

“W8 MO ME DER LANGIT HA? K? NYT! TSUP TSUP MWAH.”

Kung si God ay may cellphone, malamang sina Joseph, Abraham, at iba pang Bible characters ay meron din. Paano naman nila makakausap si God kung hindi sila magtatawagan? Sigurado akong mas malakas ang signal sa Mt. Sinai kaya kailangan pang umakyat ni Moses dun para lang makausap ang Maykapal. Malaki ang posibilidad na sa bulsa ng The Black Nazarene ay may matatagpuang Nokia 3310 na punong puno ng love quotes galing kay Pedro at Hudas.

Kahit na mag penitensya ka pa ng limang araw mula Batangas papuntang Quiapo Church, hindi mababago ang buhay mo kung wala kang cellphone. Mapapagod ka lang. Kaysa pagurin mo sarili mo, text mo nalang si God. PENITENSYA <SPACE> ON then send to 3838. Pinadali na ni Kristo ang buhay natin, bakit mo pa pahihirapan ang sarili mo?

Bagamat matindi ang impluwensya ng mobile phone sa mga Pilipino, mas malakas parin ang tama sakin billboards (lalo na yung kay Katrina Halili at Marian Rivera). Sa mga susunod na taon ay asahan natin ang pagdating ng Patron Saint of Green Joke Text Messages. Walang impossible. Nasa Pinas tayo.

P.S.: Hindi kami textmates ni God dahil exclusive siya sa mga SMART and Talk & Text subscribers. Wala akong SMART na mobile phone kaya eto, naiwan ako sa dasal method.

Bagamat piso ang halaga ng bawat text message, P2.50 ang kailangan mo para ma-text si God. Wag magreklamo. Papuntang langit ang message mo.

Ang billboard na yan ay matatagpuan sa Marcos Highway malapit sa Mariposa Lodge 3 at sa Woodstock Inn. As of March 21, 2008, andun parin ang ad na yan.

Ang kumuha ng photo na yan ay itatago nalang natin sa pangalang Mark Aurelio Beloy. Naks.

Gago lang ang seseryoso sa post na ito. Gago lang rin ang magsusulat ng post gaya nito. Pero mas gago parin si Jerome Ong.

Eh ano naman kung wala akong idea?

Gaya nga ng lagi kong sinasabi: “huli man at magaling, late parin.” Gayunpaman, wala akong pakialam kung late na ang entry ko. Mas magandang i-reveal ang 2008 predictions kapag malapit na ang Chinese new year. Kahit hindi ako singkit at ako’y isang Pilipino sa isip, salita, at sa gawa, ako’y tagahanga parin ng mga tinitinda sa CD-R King.

2008 na. Kagaya ng lahat ng simula ng taon, eto ang paraan para magbagong buhay at itama ang lahat ng katangahan na nagawa mo noong 2007. Pero asahan mo na pagdating ng February ay nakalimutan mo na ang new year’s resolution mo. Maraming mangyayari ngayong 2008, at karamihan sa mga ‘yun ay alam ko na dahil sa precognitive psychic abilities na nakuha ko sa patuloy na pag-inom ng Pocari Sweat at Tropicana.

Ayon sa aking pagsasaliksik sa mga plagiarized at vandalized articles sa Wikipedia, ang 2008 daw ay:

• International Year of Planet Earth
• European Year of Intercultural Dialogue
• Australian Year of the Scout
• International Year of the Potato
• International Year of Sanitation.
• Year of the Frog, as declared by the international conservation initiative Amphibian Ark.

Ayon naman sa pagkakaintindi ko sa Chinese astrology, ngayon daw ay Year of the Boar. Waw naman. Hindi ko alam kung sinong pagkakatiwalaan ko. Sa tingin ko, mas convincing ang International Year of the Potato kaysa sa Year of the Boar, Year of the Praying Mantis, o Year of the Sleeping Tiger. Pero ano bang pakialam natin? Kung sinulat ko siguro sa Wikipedia na ang 2008 ay Year of the Rising Monkey, may mga uto-uto rin na maniniwala at magpapaka-unggoy buong taon.

Kung ang mga talkshows ay nag-iimbita ng mga manghuhula, salamangkero, TV personalities, at clowns, para magbigay ng sariling opinyon sa mangyayari buong taon, dapat sinali rin nila ako dahil may pagka-salamankero din naman ako. Pero dahil nga hindi nila ako sinali, blog ko nalang ang bababuyin ko.

Heto ang 2008 forecast ko:

• Mas lalakas ang purchasing power ng Philippine Peso laban sa U.S. Dollar. Kung hindi mo maintindihan ang sinasabi ko: magiging mas mababa ang exchange rate ng dolyar.
• Kasabay ng pagbaba ng exchange rate ay ang pagtaas naman ng halaga ng mga karne, gulay at isda na pare-pareho nating kinakain.
• Kasabay naman ng pagtaas ng halaga ng karne, gulay at isda na pare-pareho nating kinakain ang pagtaas ng presyo ng langis na pare-pareho nating hindi iniinom.
• Kahit na tumataas ang presyo ng karne, gulay at isda na pare-pareho nating kinakain, hindi naman tataas sa 5′4″ ang height ni Gloria Macapagal-Arroyo na pare-pareho nating gustong kainin ng buhay. Hindi rin magiging nakakatawa yung joke na pinilit.
• Sa buong taon, magkakaroon ng mas marami pang branches ang SM supermalls. Magiging extinct na ang mga palengke at kakainin ng buhay ng SM supermalls ang mga talipapa. Ang mga sari-sari stores naman ay lalamunin ng Ministop at 711 convenience stores.
• Mawawalan ng free parking ang lahat ng malls sa Pilipinas. Magiging kasing mahal ng gasolina ang per hour rate ng parking space.
• Ang CD-R King ay magpapalit na ng pangalan dahil sa hindi lang CD-R ang binebenta nila.
• Unti-unting sasakupin ng China ang Pilipinas sa pamamagitan ng pag-eexport ng mga China-made na kasangkapan.
• Kagaya noong 2007, ang mga kasangkapang ipapadala ng mga intsik sa Pinas ay rich in lead-content.
• Magiging Call Center Capital of the World na ang Pilipinas dahil sa milyun-milyong mahuhusay na sumasagot ng telephone calls na nanggagaling pa sa ibang bansa.
• Ang Starbucks ay patuloy na yayabong at magkakaroon pa ng mas maraming fans dahil sa proven na nakakapagpataas ito ng social status ng mga social climber.
• Sa buong taon, patuloy paring magdedemandahan ang GMA7 at ABS-CBN.
• Muling ipapalabas ang Slam Dunk, Ghost Fighter, at Flame of Recca sa GMA every hapon ng weekdays. Pustahan.
• Ngayong 2008, malaki ang posibilidad na magpakasal uli si Willie Revillame.
• Ngayong 2008, mas malaki ang posibilidad na ang mapapangasawa ni Willie Revillame ay isa ring lalaki.
• Mas maraming artista ang magpapahayag na sila ay tatakbo sa 2010 elections.
• Mas maraming artista ang matatalo sa 2010 elections kahit na 2008 palang ngayon.
• Ang populasyon ng mga bading ay magkakaroon ng 17.9% marginal growth sa 1st quarter ng 2008. ‘Yon ay dahil sa matinding impluwensya ng media, internet, at pakikinig sa music ng My Chemical Romance.
• Ang populasyon naman ng mga emo ay magkakaroon ng 38.4% increase sa kabuuan ng taon. Kasabay ng pag-laki ng kanilang kulto, tataas din ang demand para sa mga pula, itim, at pink na T-shirt.
• Sa kabilang dako naman, mas lalong kokonti ang mga hifhaf dahil hindi pa magrerelease uli ng album si Andrew E.
• Magiging mas patok ang pag-solve ng Rubik’s Cube sa buong taon. Ito’y lalaruin ng mga emo, hifhaf, at mga feeling genius. Dahil sa kasikatan ng Rubik’s Cube ngayong 2008, maraming online games ang malulugi at magsasara.
• Mas lalong magiging uso ang -ista suffix ngayong taon. Arista. Durogista. Rakista. Gitarista. Bahista. Dramista. Piyanista. Rapista. Blogista… at iba pang baduy na salita.
• Dahil sa pagsibol ng -ista suffix, mamatay na ang -ness suffix. Wala na ang mga minahal nating salita noong 2007 gaya ng lolness, asaness, taeness, in fairness, my goodness, at chuvaness.
• Lalakas ang puwersa ng MMDA sa buong bansa. Mas dadami ang mga buwaya na nakasuot ng blue an polo sa daan.
• Sasakupin ng MMDA ang buong Luzon sa loob lamang ng 2008. Mapupuno ng METRO GWAPO TAO GANADO ang lahat ng panulukan ng Metro Manila.
• Kukwadrahan din ng MMDA ang buong Pilipinas sa pamamagitan ng pink fences. Magmu-mukhang hawla ang EDSA. Ngunit kahit na nakakulong na lahat ng mga pedestrians, wala paring pipigil sa kanila sa pagtawid kahit na merong WALANG TAWIRAN NAKAMAMATAY sign.
• Patuloy paring bubutasin ng MWSS ang mga nanahimik na kalsada para magrepair ng mga pipe na matapos ang isang buwan eh bubutasin uli para irepair.
• Sa buong taon, maraming tao parin ang matatanga na magsusulat ng 2007 kapag tinatanong ng date kahit na 2008 na.

Ayon sa Merriam-Webster Inc., ang word of the year daw para sa 2007 ay w00t. Tama. w00t. Maliit na titik w. w00t. Dalawang zero imbis na dalawang titik o. w00t. Tama. w00t nga.

Ang word of the year ay galing sa online lingo na 1337sp34k (leetspeak). Pauso yan ng mga computer nerds noong 80s sa mga BBS (bulletin board systems) na kung tawagin natin ngayon eh online forum o message board. Kung titignan natin, halos wala namang pinagkaiba ang l33tsp34k sa kabadingan culture ng mga Pilipino noong 90s kung saan nagkaroon ng sariling lengwahe ang mga kasapi ng parokya ni Rey Pumaloy, Tita Swarding, at Ricky Reyes. Chuva chuva.

Noong mga nakaraang taon, sinubukan kong hanapin ang definition ng w00t para naman maging in ako sa mga kwentuhan sa isang message board na sinalihan ko. Acronym raw ito para sa “we owned other team.” Lalo kong hindi naintindihan. Mahina siguro ako sa acronyms. Akala ko nga dati eh ang ibig sabihin ng ASL ay asshole at ang LOL naman ay katumbas ng ulol. w00t.

Pero balik nga tayo sa w00t.

Sa patuloy na pagsikat ng mga online games, naging sikat din ang salitang w00t kasabay ng mga salitang OMG, h4×0r5, at pwn na pare-pareho kong hindi maintindihan. Maasahan natin na ang mga nabanggit kong salita ay magiging word of the year din kapag naging presidente na si Jinggoy Estrada.

Bilang pagtanaw sa malaking tagumpay ng salitang w00t, ipapakita ko sa inyo ang isang originally plagiarized (Jerome Ong style) na highly 3D graphic vector photo na magbibigay ng linaw satin kung ano ang ibig sabihin ng w00t:

Bagamat galing sa BBS at 13375p34k ang w00t, ginagamit rin ito ng mga prehistoric people. Ang naturang mural ay ginawa pa umano noong 390 BC. Noong unang panahon, humuhuni pa ang mga pagong ng w00t. Originally, w00t!!! ang nakalagay diyan, ngunit dahil sa matinding vandalism at sa tanda ng natagpuang relic, uoot!!! nalang ang ating mababasa.

Kung ano man ang Tagalog ng w00t, hindi ko sigurado. Gayunpaman bilang isang engineer na walang board exam, maihalintulad ko ang salitang w00t, sa “Wakokoko” ng mga Pilipino. Bakit kamo?

• Parehong galing sa online lingo ang w00t at WAKOKOKO.
• Parehong paborito ito ng mga retarded na bata at ng mga isip batang pedophiles sa internet.
• Parehong nasisimula sa titik W.
• Parehong masarap sabihin sa tuwing wala ka nang masabi sa ka-chat mo.
• Parehong walang sense.

Dapat malaman natin kung kailan gagamitin w00t dahil sa magiging uso ang naturang salita sa buong 2008–kahit na word of the year ng 2007 ‘yon. Tandaan mo na kailangan ng tamang timing ang paggamit ng w00t para madagdagan ang pogi points mo sa chatmate mo. Heto ang ilang mga sitwasyon kung kailan mo dapat gamitin at hindi gamitin ang salitang w00t:

• Maari mo itong sabihin sa tuwing magbabayad ka sa jeep.
• Hindi mo ito maaring magamit kapag pababa ka na ng jeep.
• Pagkatapos mong tumae, sumigaw ka ng “w00t!” para makuha ang atensyon ng magulang mo at hugasan nila ang pwet mo.
• Kapag nanonood ka ng pelikula at may kissing scene, maari kang mag-w00t sa katabi mo (especially kung babae).
• Hindi angkop ang magsabi ng w00t habang nanonood ng Sineskwela at Hiraya Manawari.
• Ibulong ito sa iyong katabi pagkatapos manood ng Dora the Explorer. Soft whisper lang ha.
• Kapag magpapapicture, sabihin mo ang salitang w00t sa halip na “CHIZ” para sa tulis-nguso effect.
• Kapag gusto mong sumipol pero sadyang hindi mo kaya o sadyang hindi kaya ng nguso mo, o sadyang maikli ang dila mo, pwede kang mag-w00t.
• Pampalayas ng mga masasamang espiritu at engkanto.
• Iwasan din gamitin ang w00t kapag wala kang masabi sa recitation.

Ayon sa mga reliable sources natin, ang synonym daw ng w00t at YAY. At ayon parin sa mga reliable sources natin (assuming na nakiki-”natin” ka talaga), ang w00t ay walang kinalaman sa w00f.

Kung sino man si Merriam-Webster at kung bakit may dash ang pangalan niya, at kung hyphen ba yun, at kung ano man ang surname niya, at kung paano niya pinili ang word of the year, hindi ko alam. Hindi na ako magugulat kung maging word of the year sa 2008 ay roflolmaomgeez at maging presidente si Jinggoy Estrada.

Totoong Trivia Talaga ‘To! (TTT’T!):

• Totoong word of the year for 2007 ang w00t. Nung mga nakaraang taon, blog naman ang napili.
• Ang l33tsp34k at 13375p34k ay iisa lamang.
• Ang roflolmaomgeez ay pinagsama-samang ROFL, LOL, LMAO, at OMG na pare-parehong internet lingo. Ang omg ay minsang ginagawang omgeez para sa pampalandi effect–parang si Jolina lang.
• Bading talaga sina Rey Pumaloy, Tita Swarding, at Ricky Reyes.
• Totoong ninakaw ni Jerome Ong ang blog ko. Ang Kamote Force ay ginawa niyang Ang Batang Uhugin. Copy-paste method.
• Bading rin yata si Jerome Ong at kras niya ako.
• Ginagamit ko talaga ang salitang w00t.
• Gagamitin rin ito ni Jerome Ong. PUSTAHAN!?
• 60th blog entry ko ‘to. Ang tagal na nating nag-gagaguhan at hanggang ngayon, hirap na hirap na hirap na hirap parin akong magpatawa. Gaya ng lahat ng mga blog entry na nagawa ko, puro typo parin ‘to. Consistent si Kamote.
• Ayon sa calculator ko, 29 times binanggit ang salitang w00t sa entry na ‘to bukod pa sa title ha. Pang 30 yung w00t na sinabi ko nung huling sentence. Pang 31 naman yung w00t na yun. 32nd w00t yung huli. Kaka-33rd w00t ko lang. 34th yata yung w00t ko kanina. w00t! Hindi na gumagana ang calculator ko.

Sa tuwing sinasabi ko na world peace ang gusto kong regalo, seryoso ako. Oo alam kong gago ako at hindi mo na kailangang ipamukha yun sakin pero may pakialam ako sa mga tao sa paligid ko at ayaw ko talaga ng may nahihirapan. Kahit sa fairy tales eh wala naman talagang utopia pero hindi naman siguro masama na mangarap ako tungkol dun.

Nalulungkot ako sa tuwing nakikita ako ng mga taong grasa at mga palaboy sa daan. May kanya-kanya silang kwento at may mga dahilan kung bakit nila sinapit ang kinalalagyan nila ngayon na pare-pareho nating hindi alam. Pero hindi lang naman ako nalulungkot sa tuwing nakikita ko sila dahil mas lamang ang pagkaawa ko at pagkatakot sa kanila.

Hindi ko alam kung ano ba talaga ang mas matimbang sakin–matakot o maawa? Pero yun nga yun. Ang hirap ipaliwanag. Natural lang naman na matakot tayo sa kanila dahil sa hindi sila pangkaraniwan at may problema sila sa pagiisip. Maari silang makagawa ng mga bagay na hindi kaaya-aya sa atin dahil sa wala sila sa katinuan. Natural lang din na maawa sa kanila dahil sa alam naman natin kung gaano kahirap ang kalagayan nila. Hindi mo kailangang maging taong grasa para lang masigurado na ang masalimuot ang kwento ng buhay nila. Malamang, tayong mga ordinaryong tao eh hindi kakayanin ang mga sinasapit nila–yung mga iba ngang gago diyan eh hiniwalayan lang ng nobya eh nag-attempt nang mag-suicide.

Kung totoong magiging pantay-pantay lahat sa isang komunistang gobyerno, gusto ko yun. Masakit para sa akin ang may makitang isang tao na nahihirapan habang ako eh nagpapalamig sa isang lugar na may air-conditioning unit. Hindi ko rin matanggap na merong ilang tao na nagugutom habang gumagastos ako ng pera pambili ng mamahaling gamit sa gitara. Ang hirap isipin na may mga tao na natutulog sa lansangan kahit bumabagyo samantalang ako eh nagda-drive papuntang paaralan. Seryoso. Masakit para sa akin na makita ang mga bagay na yun at sapat na yun para maantig ang damdamin ko at matulala saglit at magpasalamat sa mga bagay na meron ako ngayon.

Kanina sabi ko sa aking bespren (leche wag kang papalag bespren kita) na hindi ko talaga alam kung napakamalas lang nila o napakaswerte ko lang. Kung tutuusin, ang sukatan ko kung gaano kasarap ang mabuhay ay kung gaano sila kalapit o kahigit sa lifestyle ko. Yung mga iba eh hindi makatulog kapag walang load ang mobile phone nila samantalang may mga ‘di pinalad na itinutulog nalang ang gutom. Malas lang ba sila? O sadyang napakaswerte lang natin na ngayon eh disappointed na nakaupo sa harap ng computer at nagbabasa ng blog entry ni Kamote na walang punch line. Oo. Maswerte ka. Maswerte tayo. Hanggang ngayon, hinahangad ko rin na maging maswerte sila.

Pero sino nga ba ang may kasalanan?

Sabi nga nila na hindi natin kasalanan ang ipanganak ng mahirap dahil wala tayong magagawa at di naman natin mapipili ang ating magulang. Kung mamatay ka ng mahirap, kasalanan mo na yun dahil dapat ay may nagawa ka para baguhin ang buhay mo noong ikaw ay nabubuhay pa. Pero may choice nga ba sila? Ang gulo mehn.

Hindi ako naniniwala sa salitang “no choice” dahil sa oras na inisip mo yung salitang no choice, pinili mo nang tanggapin ang “no choice”. Tinanggap mo. Pinili mo. Parang sa Pokemon na “I-choose you no choice!”-style mentality. Walang salitang “no choice” para sa akin. Pero baka para sa mga hindi maswerte sa buhay, baka nga no choice.

Kung may presidente na makakapagtanggal ng kahirapan sa buong mundo, siguradong iboboto ko siya. Pero halos lahat naman ng pulitiko eh siyang nagpapahirap sa mga likas nang mahihirap kaya ang hirap ding isipin na mayroong isang mamumuno na magtatanggal ng kahirapan ng walang pinapahirapan. Ang haba ng pangungusap na yun ‘no?

Pero seryoso. Ayaw ko ng may nahihirapan. O siguro, dahil sa sarili ko lang ang iniisip ko dahil ayaw ko ng nahihirapan ako dahil sa tuwing nakakakita ako ng nahihirapan, parang pati ako nahihirapan din.

Bakit ko naisulat yan?

November 23, 2007
7:00 pm - 7:whatever pm

Traffic kanina sa Marcos Highway. Siksikan talaga. Badtrip. Kumakanta ako ng “Somewhere Only We Know” in full birit with matching actions and facial expressions nang biglang kong napansin na may isang taong grasa na nakaupo sa baytang ng isang jeepney. Natigil ako sa pagkanta at hininaan ko ang volume ng pinatutugtog ko.

Naisip ko na maaring busilak ang kalooban ni manong tsuper kaya pinayagan niya si taong grasa na sumakay sa jeep niya. Si taong grasa naman ay tahimik lang at mukhang nakatira ng ilang gramo ng shabu at masama ang tingin sa paligid niya. Gabi na rin kasi nun at malamang eh nasisilaw siya sa mga ilaw ng sasakyan na nasa paligid niya.

Tahimik lang akong naglalakbay ng napansin kong gumigilid si manong tsuper ng jeepney na sakay si taong grasa. Gumigilid at ginigitgit ako. Tuloy tuloy lang ako sa pagmamaneho ng dahan-dahan dahil sa lubos ang trapik at dahil sa mabagal lang talaga ako.

Tuloy tuloy lang ako ng biglang napasarap sa kabig si manong tsuper at tinaaman ang side mirror ng minamaneho ko. Hindi siya natinag. Tumigil si manong tsuper sa pagmamaneho at pagkatapos ang ilang segundo ay tumuloy lang. Ako naman ay nabadtrip dahil sa nanahimik lang akong nagpapatakbo ng diretso nang biglang may umepal at tinabig ang side mirror ko. Gusto ko sanang bumaba at tawagin si manong driver para man lang humingi ng paumanhin sakin o at least man lang eh malaman niyang may natabig siya. Pero hindi ko nagawang bumaba dahil sa inunahan ako ng takot nung makita ko ang taong grasa. Isa pa, naisip ko rin na side mirror lang yun at malamang ay very minimal ang damage na nagawa kung saka-sakali.

Hindi siya nakatingin sakin pero nakatingin ako sa kanya. Malamang hindi niya alam kung anong nangyari pero kung bababa ako at makikipagtalo kay manong tsuper, malamang malalaman niya–hindi ko lang sigurado kung maiintindihan niya. Minabuti kong hindi bumaba dahil sa natakot ako na mapalapit kay taong grasa.

Nakalagpas ako sa heavy traffic at nagpasya na iparada saglit ang minamaneho ko para makita kung gaano kalaki ang damage na nagawa ng one-night-stand namin ni manong. Wow. Hanep. Sa side mirror, galos lang, pero sa kanang bahagi ng minamaneho ko, wow, anlaki. Kinayod ng kulay puting jeepney ang kawawang itim na kotseng minamaneho ko.

Hindi ko alam kung tama ang ginawa ko. Dapat siguro bumaba ako para man lang nalaman ko kung ako ang agrabyado o ako ang na-agrabyado (pero siyempre dahil kwento ko ‘to, ako ang bida at ako rin ang dapat kaawaan kaya ako ang agrabyado). Pero huli na ang lahat dahil malayo na si manong at kahit plate number niya ay hindi ko rin nakuha. Alangan namang habulin ko lahat ng dyip na may taong grasa sa likod. Kinain ako ng takot ko sa taong grasa kaya nagalusan ang iniingatan kong sasakyan.

Malamang, kasalanan ko.

P.S.: Ang mga gago ay ‘di tulad ng mga taong grasa na hindi makausap ng matino. Matagal ko nang saloobin ang mga bagay na ‘yan ngunit ngayon ko lang piniling ibahagi sa inyo. Minsan, marunong din akong magsulat ng seryoso.

Walang edit-edit. Diretso save. Typo hunt nga.

Ikaw na bespren na kakwentuhan ko kanina, quiet ka lang kung sino ka.

Sa tingin ko, bumababa na ang value ng entertainment sa Pilipinas. Bukod pa ‘dun, pati ang creativity ng mga Pinoy ay nauubos na rin. Nakakalungkot na kailangan nating manghiram ng ideya sa mga kapitbahay nating Asyano para lang gumawa ng palpak na TV show gaya ng Zaidoh.

Bihira akong manood ng telebisyon. Kain at tulog lang ang inaatupag ko halos sa bahay dahil medyo mala-prinsipe ang buhay ko. Kumain, matulog, at tumae. Hindi kami pinalad na magkaroon ng subscription sa cable TV network at hindi rin makapal ang mukha namin para magnakaw ng cable TV connection gaya ng ginagawa ng mga kaklase ko.

Nalulungkot ako dahil bihira na nga lang akong manood ng TV at sa tuwing susubukan kong manood eh tumatambad sakin ang mga commercial ng mga hiram na palabas sa mga banyaga. Paulit-ulit lang ang mga patalastas at isa lang ang nais ipahiwatig ng lahat: NUMBER 1 SA JAPAN! NUMBER 1 SA KOREA! NUMBER 1 SA AMERICA! Nakakasawa na. Lalo tayong nagpapaalipin sa mga banyaga sa pagtangkilik ng mga bagay-bagay dahil lamang sa tinatangkilik din nila ito. At dahil nga uso ang colonial mentality, pumapatok din ang mga palabas na ito kahit hindi si Angel Locsin ang bida.

Pero ano ba ang nais kong ipahiwatig sa blog entry na ito?

Bilang mga Pilipino, kailangan nating piliing mabuti ang ating pinapanood. Tangkilikin natin ang mga mahuhusay na palabas (lalo na kung gawang Pinoy) at iwasan nating ang mga walang kwentang TV shows dahil hindi ito nakakabuti sa ating pagbibinata.

Hindi ko kayang magbigay ng listahan ng kung ano ang mga palabas sa telebisyon na dapat nating panoorin, ngunit meron naman akong listahan ng mga uri ng palabas na hindi natin dapat panoorin. Kung paano ko pinili yung mga ‘yun eh wala ka nang paki-alam. Blog ko ‘to at ako ang masusunod.

Eto ang mga palabas na dapat i-ban ng MTRCB sa lalong madaling panahon:

Pinoy Big Brother
May mga tinatawag na housemates na ikukulong sa isang bahay na punong-puno ng camera. Titira sila doon sa loob ng ilang panahon at magkakaroon ka ng pagkakataon na makita sila na natutulog, nagkukuwentuhan, nagluluto, naglalaba, nangongolangot, at nagkakamot ng pwet dahil nga puno ng camera ang bawat bahagi ng bahay.

Gaya nga ng sinasabi ko sa mga kaibigan ko, pumatok ang walang kwentang palabas na Pinoy Big Brother dahil sa natutupad nito ang isa sa pinakamalaking pantasya ng bawat jologs na Pinoy: ang makasagap ng tsimis. Aba’y hindi mo na kailangan ng ulat ni Rey Pumaloy at Boy Abunda dahil nasa camera na lahat ng tinatago nila. Basta lagi kang nanonood ng Pinoy Big Brother, masasabi mo kung sino ang maitim ang kili-kili sa mga housemates. Pero ano naman ang naitutulong nito sa mga Pilipino? Wala diba? At maniwala kayo na sobrang boring na makiboso sa bahay ng may bahay via camera.

Tagalized Hollywood Movies
Simula nung early 2000s, natutong magtagalog sina Tom Cruise at Brad Pitt gaya ni Marimar. Ngunit gaya nga rin ni Marimar, boses may sipon sila. At ganun din ang nangyari sa mga pelikula na kinabibidahan nila.

Isipin niyo nalang na ang Mission Impossible ay maaring ipalabas na nasa wikang Tagalog. Ambaduy nun ah! Ngunit hindi dahil sa baduy ang wika nating mga Pinoy, pero hindi lang talaga bagay sa mga Hollywood actors ang mag-thigalog sa parehong dahilan na hindi bagay sa mga social climbers at mga bading ang mag-english.

Naniniwala akong likas na mahusay ang mga Pinoy sa wikang ingles kaya hindi na kailangang mag-Tagalog ang mga dayuhan at banyaga. Bukod dun, nababastos ang ating wika sa paggamit nila nito sa mga pelikula nila.

Home TV Shopping
Eto ang cable TV ng mga walang cable TV. Marathon ng mga produkto na pilit na inaalok sa mga walang magawa sa harap ng telebisyon. Maraming kalakal ang kanilang binebenta. May mga lutuan, floor mop, weight reducer, muscle toner, pampatangkad, ice crusher, brick game, screw drivers, kutsilyo, Tupperware, sun glasses, juicer, pampababa ng bill ng kuryente, at breast enlarger.

–YOU’LL GET NOT TWO! NOT THREE! BUT ONE ROTATING DISC BLADE FOR YOUR MAGIC CHEF IF YOU CALL WITHIN THE NEXT 10 MINUTES! SO HURRY NOW BECAUSE OFFER IS ONLY GOOD ‘TIL SUPPLIES LASTS! BUT WAIT THERE’S MORE! IF YOU ORDER TWO MAGIC CHEF YOU’LL ALSO GET A FREE BREAST ENLARGER! CALL 890-2345 RIGHT NOW! THAT’S RIGHT! 890-2345! OUR FRIENDLY OPERATORS ARE STANDING BY TO TAKE YOUR ORDERS!!!

Eh ano naman ang espesyal sa binebenta nila bukod sa nasa TV ang mga ito? Hindi na natin kailangan ang mga produkto na yan. Sapat na yung mga imported na gawang China na punong-puno ng lason para matuto tayong tangkilikin ang sariling atin. Kung titignan din naman natin ang mga binebenta nila, halos lahat yan eh nasa Quiapo rin naman. Naiba lang ang packaging at naipalabas lang sa telebisyon. Kung tutuusin nga mas okay pa nga sa Quiapo dahil yun lang yata ang lugar sa buong mundo na nagbebenta ng pamparegla.

The 3 O’ Clock Habit
Eto yung pampabitin na segment kapag nanonood ka ng Daisy Siete.

Holy God… Holy mighty one… Holy immortal one…

Kung anong meron sa alas tres na wala sa alas singko, alas kwatro, at alas dose, hindi ko alam. Pero ang sigurado ko eh, hindi na napapansin ang The 3 O’ Clock Habit. Nasasayang lang ang mga oras na dapat sana eh nirereplay ang mga commercial ng Prospero Pichay.

Naniniwala ako na hindi lang dapat tuwing alas tres alalahanin ang mga ginawa ng Diyos (assuming na naniniwala ka rin). Hindi rin sapat ang tula na Holy God… Holy mighty one… Holy immortal one… para makagawa ng impact sa mga Pilipino sa kapanahunan ngayon.

Pinoy Horror TV Series
Ang totoo, naniniwala akong lahat ng mga palabas na naging director si Dingdong Dantes ay dapat sunugin at i-alay kay Baal–kahit hindi pa ito horror.

Aba naman mga prens, kung titignan ninyo yung mga horror shows na gawa ng Pinoy ngayon eh mas malala pa sa Shake Rattle & Roll at Patayin sa Sindak si Barbara noong 80s. At sinong pinagmamalaki nating horror character? Si Chaka Doll? Whoa!

Dapat malaman natin kung ano ang pinagkaiba ng nakakatakot at nakakadiri na palabas.

Tagalized Anime Reruns
Okay lang naman saking manood ng mga Tagalized anime. At gaya nga ng sabi ni Yan, mas okay ang Tagalog kaysa sa English-dubbed na anime. Pero kahit na anong ganda pa ng palabas, kapag inulit mo na ito ng mahigit na pitong beses, gaguhan na yun.

Sana ba kung katulad yan ng Doraemon na mataas ang replay value. Jusko naman, ilang beses na bang naglaban si Taguro at Eugene sa TV screen mo? Nakakasawa na rin ang panonood ng Flame of Recca. Nakailang half-time na ba ang Slam Dunk? Nakakasawa na. Nakakaumay na. Tsk tsk tsk… Pati yung mga batang nanonood eh nagsasawa na rin kaya sa hentai nalang nila binabaling ang atensyon nila. Tsk tsk tsk…

Kung ako lang ang masusunod ipapaulit ko yung Mojacko.

Cooking Shows
Ito yung numero uno kong kaaway noong nanonood pa ako ng Eat Bulaga. Bago kasi mag-Bulagaan segment eh ipapalabas muna yung Del Monte Kitchenomics.

Hindi ko maintindihan kung bakit kailangan pa nilang i-video ang pagluluto nila. Wala namang espesyal sa pagbasag nila ng itlog. Sana ba kung nagaacrobatics sila habang naghahalo ng sauce or sows. Hindi naman magiging masarap ang pagkain kung gwapo ang chef. At lalong hindi mo malalman kung masarap unless natitikman mo.

Sinabi sakin ng kaibigan kong si Kyle na ang trabaho daw ng mga tagaluto eh gawing mukhang masarap ang pagkain sa unang tingin pa lang. Pero ito’y walang dudang panlilinlang sa mga manonood. Paano ka makakasiguradong asukal ang inihahalo sa halip na iodized salt?

At lahat naman ng cooking shows eh may segment kung saan titikman nila ang pagkain na niluto nila. At pare-pareho sila na ang mga dialogue ay “Mmm… Ansarap! So delicious!” kahit na hindi mo naman talaga sigurado kung sila yung nagluto nun. Panlilinlang po yan mga kaibigan. Walang duda. Sa cooking shows, hindi pwede ang “to see is to believe”.

Dora the Explorer
Hindi ko alam kung para sa bata talaga ang palabas na ito o para sa mga recovering na autistic kids. Pero sa tingin ko eh may kapangyarihan na itinatago ang palabas na ito.

Dora: What’s your favorite part of the trip?
<WALANG SASAGOT>
Dora: I like that too!

O diba gaguhan? Sa tingin ko eh may subliminal message ito na nagtuturo sa mga bata na maniwala sa existence ng mga aliens at para ma-open ang kanilang third eye upang makita ang mga supernatural beings gaya ng kausap ni Dora. Konti lang ang mga hibang na tao sa mundo na nagsasalita ng walang kausap. At lalong mas konti lang ang mga hibang na tao na sumasagot sa kausap nila na hindi naman talaga nila kausap kasi wala naman talaga silang kausap. Diba? Malinaw ang sentence na yun. No doubt about it.

Boycott Dora the Explorer! Mabuhay ang Batibot!

Dahil nga bumababa na ang value ng entertainment sa Pilipinas, tayo bilang Pilipino ay dapat na may gawin ukol dito. Kung lahat tayo ay tatangkilikin lamang ang mga palabas na may katuturan, mape-pressure ang mga producers na gumawa ng show na may katuturan. Ngunit kung magtitiis tayo sa low quality entertainment na mukhang imported sa China, hindi rin itataas ng mga producers ang level ng mga palabas sa Pilipinas.

Kung pipiliin mong manood ng Zaidoh at Kokey, press CTRL+W.

Ako naman eh babalik na sa aking lifestyle. Kain-tulog-tae.

P.S.: Ang Zaidoh ay palabas ng GMA na tungkol kay Shaider. Ang bida dito ay ang mga nasa Starstruck (kung hindi ako nagkakamali).

Si Kokey naman, bukod sa naging movie noong 90s, naging TV series na rin ngayong 2007. Patunay lang na napupuno na ng basura ang telebisyon mo.

Katulad ng telebisyon mo, napupuno na rin ng basura entries ang blog ko.

Ang lahat ng mga naisulat ko eh puro ayon sa aking pananaw kaya wag mong sisihin yung dalawang nabanggit kong pangalan diyan. Ngunit kung gusto mong kumontra wala akong magagawa. Malamang eh anak ka ng isang tv producer kaya masama ang loob mo sa entry na ‘to.

Salamat sa pagbasa hanggang sa dulo. Simulan mo nang hanapin ang mga typo.

Kanina, nanood ako ng news sa TV. Ayos ang balita dahil tungkol sa isang factory ng siopao sa China na nahuli ng mga awtoridad dahil sa kagaguhang ginagawa nila sa mga produkto nila. Patok naman kasi ‘tong mga intsik na nilalagyan ng karton ang palaman sa siopao. Oo. Karton nga. Maniwala ka kay Mel Tiangco.

Sinasabi na halos 60% daw ng palaman sa siopao ng nasabing factory ay karton na binili nila sa iba’t ibang establishments. Ang karton na ay ibababad muna sa caustic soda (malay ko kung anong tamang isfelling niyan) bago ihalo sa produkto upang hindi gaanong malasahan ng mga consumers. At dahil nga 60% daw yun ng palaman ng siopao, ang natitirang 40% naman ay gawa sa taba ng baboy.

Ngayon gusto mo pa bang kumain ng siopao?

Pero ang magandang balita ay hindi naman daw napadpad sa Pinas ang naturang siopao na ginago–ayon yun sa isang hindi kilalang source ni Mel Tiangco (o maaring kilala din ngunit hindi ko lang maalala). At siyempre alam kong ngayong mga oras na ito ay hinihintay mong magbigay ako ng isang korning punch line tungkol sa pusa at siopao ngunit nagkakamali ka.

Kahit na marami rin siguro sa mga intsik ang nakakain ng siopao with a box, wala namang naulat na nagtae o nagka-almoranas dahil sa pagkain ng nun. Maaring masyado lang silang nahihiya para amining nairitate ang sikmura nila sa karton, o baka natatakot lang silang ma-feature ni Mark Logan dahil sa mala-Believe It Or Not nilang experience.

Pero dahil nga nabisto na ng awtoridad ang nasabing modus ng factory, ipinasara na ito. Ibig sabihin, hindi na natin kailangang mag-alala sa pagkain ng siopao. Ngunit ang pangamba ko lang eh dahil ngayong nai-feature na ito sa TV, maaring gawin na rin ng mga kapwa Pinoy natin ang paglalagay ng additional ingredients sa siopao.

Dahil naniniwala ako sa angking creativity ng Pinoy, maaring maging present ang mga ito sa ingredients:

• Karton - Dahil pinauso ng China, gagayahin yan ng Pinoy sa parehong paraan na ginagaya natin ang mga pauso ng chinovela, asianobela, koreanovela, mga kapitbahay nating bansa. Sigurado yan. Karton din ang pinaka-patok na ingredient.
• Tissue - Walang dudang papatok ‘to bilang ingredient sa siopao. Hindi mo na kailangang mang-hingi ng tissue dahil kasama na ito sa kakainin mo. Ang recycled na tissue (galing inidoro) ay magagamit din para pampadagdag ng lasa (lalo na ng alat). Dahil diyan, tataas ang demand sa mga tissue na ginamit sa pag-ebak kaya mabebenta na ito ng P1.00 each. Kapag nangyari yun, magiging masigla ang ekonomiya ng Pilipinas. At literally, tatae tayo ng pera.
• Tela - Alam nating lahat na mahal na mahal ng mga manggagawang Pinoy ang Good Morning towel kaya dala-dala nila ito tuwing nagtatrabaho. Kung ang mga Katoliko ay may Rosaryo, ang mga manggagawang Pinoy naman ay may Good Morning towel na nakasabit sa leeg nila. Ngunit dahil sa matinding panga-ngailangan, kailangan nilang mawalay sa true love nila. I-aalay ang Good Morning towel para sumarap ang siopao. Dahil may halong pawis na ito, mababawasan ang requirement sa asin. Pinapaputi rin ng Good Morning towel ang siopao mixture at maari itong gamiting counter agent sa mga negative effects ng karton. Pwede ring gamitin ang panyo ng mga taga-El Shaddai. Iwagay-way.
• Buhok - Oo. Buhok nga. Alam kong nagkaroon na kayo ng experience ng pagkain ng siopao na may buhok. Ang buhok ay isang rekado sa pagluluto na pilit na inililihim ng mga sikat na restaurant. Ngunit dahil isinulat ko ito sa blog ko, malalaman na ng lahat ng siopao makers na masarap ihalo ang mga hibla ng buhok sa produkto nila. Sa susunod na araw lang, balbon na ang siopao mo.

Hindi na natin kailangang kainin pa ang papel na nasa pwet ng siopao.

Tandaan natin na noong unang panahon pa lamang eh sadyang trip na ng mga intsik ang pagkain ng papel. Katulad nalang nga ng papel na nasa siopao. Hanggang ngayon, nagde-debate parin kami ng mga kaibigan ko kung talaga bang clinically tested ang pagkain ng papel na wrapper ng White Rabbit. Pero dahil wala pa namang nai-rereport sa news tungkol sa namatay dahil sa pagkain ng candy na yun o kaya naman ay tungkol sa maduming factory ng White Rabbit, I therefore conclude na safe yun.

Pero para makasiguro sa safety ng White Rabbit, manonood nalang ako ng TV. Aabangan ko sa news.

P.S.: Kinakain ko talaga ang wrapper ng White Rabbit at yung papel sa siopao.

Kapag nagkatotoo ang mga prediction ko tungkol sa mga ingredients na yun, ililibre kita ng siopao.

Totoong napanood ko ang news feature na yan tungkol sa isang Chinese factory. Hindi yan tinext lang sakin o ipinadala sa Prenster as chain mail. Or else your mom will die.

Dalawampung isang beses kong nabanggit ang salitang siopao. Ayan, bente uno na.

Mag-comment ka. Or else your mom will die.

Hindi talaga ako kumportable sa pakiramdam na may nanonood sakin habang kumakain ako. Wala akong pakialam kung gutom siya o hindi, pero wag naman sanang gawing Marimar ang paglunok ko ng tanghalian ko.

Isa na nga yan sa mga dahilan kung bakit badtrip na badtrip ako sa mga fine dining blah blah blah na mga yan. Pinapahirap nila ang paraan ng paglamon mo ng pagkain sa pagdadagdag ng mga kung anu-anong pausong rules at regulations at pinapanood ka pa nila kung paano mo hawakan ang kutsara mo. Parang mga CAT Officers mo na sinisira ang banal mong highschool life.

Ano ba ang pinagkaiba kung gagamitin mo yung kaliwang kamay mo para hawakan ang kutsara? Mas malas ba talaga kapag hindi mo ginamitan ng bread knife ang garlic bread na ’sing tigas na ng sanga ng bayabas? Sa hita ba talaga dapat ilagay ang cloth? Hindi ba talaga pwedeng i-uwi ang kutsara?

Kamakailan lang, napunta kami ng pamilya ko sa ganyang tipo ng restaurant. Di ko talaga trip ang mga ganyan dahil di ko gusto ang western foods. Pero dahil 4 is to 1 ang laban, majority wins.

At ayun nga, napasok ako sa lugar na yun. Binigyan kami ng menu na kung tawagin nila ay meynyu. Nakakahilo yung mga nakalagay dun. Nakakahiya tuloy umorder kasi hindi ko alam kung ano ang tamang pronounciation ng mga pagkain. Chocolardiac Frappolicious Arrest with Rondo a La Turca. Parang ganun nababasa ko. Natatakot lalo akong umorder dahil tunog magic spell yung pangalan ng mga pagkain–baka himalang mawala yung damit nung waitress.

Anyway, ayun nga, hanap lang ako ng hanap ng sa tingin ko eh masarap na kainin ngunit ako’y nabigo. Leche. Kakailanganin ko pa yata ang tulong ni Google para makahanap ng masarap na pagkain sa mga ganung klaseng lugar. Lunch time yun at gutom na ako. Lunch time noon pero matapos kong ma-browse ang banal na meynyu nila, wala akong nakitang kahit anong pagkain na may kanin. Tae naman oh. Puro tinapay lang ang meron pero wala ring pandesal.

Waitress: Sir, ano pong drinks nila?
Kamote: Ahhh ano bang available?
Waitress: Meron po tayong bottomless iced tea, bottomless lemonade, fruit shakes, at yung latest po naming watermelon shake.
Kamote: Water–
Waitress: Watermelon shake po ba sir?
Kamote: Hindi. Water.
Waitress: Bottled water?
Kamote: Hindi.
Waitress: Service water po ba?
Kamote: Oo.

At ayun nga, umigib na siya sa pinakamalapit na NAWASA station.

Nung inihain na nung waitress yung inorder namin, may napansin akong kakaiba. May nawawala. At naalala ko lang na sa mga ganung lugar pala eh walang kutsara. Wow. Kakabadtrip naman dahil di kumportable ang kumain na gamit lang ay bread knife at tinidor. Sinigurado ko muna talagang walang kutsara sa pamamagitan ng paghahanap sa lapag kung nahulog ko ito, pagtingin kabilang mesa kung meron sila nun, at pag-kapa sa bulsa ko dahil baka sakaling naging kleptomaniac na naman ako. Ngunit wala talaga. Hanep. Hihingi sana ako ng chopsticks kay waitress pero dyahe naman kung gagamitan ko ng chopsticks ang pasta, pizza, at burger. Siguro kung umorder kami ng soup, may libreng straw yun para mahigop mo.

Sana nga eh nag-Jollibee nalang kami para naman mas nag-enjoy ako sa pagkain ko. Hindi ko naman kailangan na kumain sa mamahaling lugar para mabusog eh. Bandang huli, itatae ko rin naman yan eh. Inidoro lang din bagsak niyan.

Pero kung naniniwala ka parin na mas maganda ang mga sosyal na restaurant kaysa sa Jollibee, tandaan mo sana na:

• Mas mura sa Jollibee kaysa sa mga fine dining restaurant.
• Dahil magbabayad ka muna bago kumain, hindi ka mapapasubo at mapapa-order ng mga pagkaing may halagang dalawang libo nang hindi mo namamalayan.
• Hindi mahirap i-pronounce ang Chickenjoy, Yumbuger, Jolly Hotdog at iba pang pagkain sa Jollibee.
• Walang kiddie meal o happy meal sa mga restaurant na sosyal.
• May surprise toy sa bawat kiddie meal/happy meal.
• Naka-sachet ang mga ketchup, catsup, hot sauce, sugar, at cream sa Jollibee kaya hindi dyaheng i-uwi ang mga ito at ibaon mo sa school.
• Pwedeng i-uwi ang kutsara.
• Pwedeng i-uwi ang kutsara at tinidor para gamitin sa susunod na field trip.
• Pwede kang magdala ng pagkaing binili sa McDonalds at kainin ito sa loob ng Jollibee.
• Pwede kang magdala ng pagkaing binili sa McDonalds at kainin ito sa loob ng Jollibee at umorder pa ng extra rice.
• Pwede kang magdala ng fries binili sa McDonalds at kainin ito sa loob ng Jollibee para humingi pa ng catsup.
• Di gaya ng mga cloth ng ibang restaurants na bukod sa pwedeng basahan at lampin eh wala nang silbi, ang tissue na galing sa Jollibee ay maari mong magamit sa LBM moments.
• Sa Jollibee, merong playpark/playground/playarea ang mga kids.
• May mascot sa Jollibee.
• Mascot si Jollibee.
• Hindi lang si Jollibee ang mascot na available
• Pwede kang magpa-picture kay Jollibee.
• Pwede kang magpa-picture sa life-size na advertisement ni Aga Muhlach.
• Ma-Aga ang Pasko sa Jollibee.
• May malaking pagkakataon ka na makita si Kamote na kumakain ng langhap sarap meals sa Jollibee.

Hindi ko gustong kasabay sa pagkain ang mga mayayaman sa pagkain dahil hindi naman sumasarap ang pagkain ko kapag magkatabi ang siko namin. Hindi ko kailangang magbayad ng libo para sa isang plato. Hindi ko kailangang ipagmalaki na nakapunta ako sa mga ganyang lugar para masabing hindi ako jologs. At utang na loob, hindi nakakapag-pataas pa ng social status ang pagtambay sa mga ganyan lugar.

Masarap ang kumain, pero mas masarap ang lumamon ng kamote sa…

Ang imahe na yan ay walang habas na ninakaw sa article ng Uncyclopedia.org tungkol sa Pilipinas. Very educational talaga. Salamat kay Daden at Tancueco sa pagsasabi na merong ganyang kagandang art sa internet.

Wala talaga akong peyborit color at nagkataon lang na gusto ko ang pink, green, at glow-in-the-dark. Pero dahil ayaw ko nga ng jologs (na katulad mo), di ko na gusto ang pink.

Kung si Cory ay may dilaw, ang mga epal na lalaki naman ay may kulay pink.

Ayaw ko ng pink…

1. Dahil wala ito sa ROYGBIV.
2. Dahil paborito ito ng mga bading.
3. Dahil gusto ito ng mga emo.
4. Dahil kakulay ito ng gilagid mo.
5. Dahil sinusuot ito ng mga tough guys.
   
6. Dahil peyborit ito ni Bayani Fernando.
7. Dahil mapanghi.
   
8. Dahil ito’y nakamamatay.
   
9. Dahil ganun talaga.
10. Dahil wala na akong maisulat sa blog ko kaya dapat umisip ako ng bagong gimik para naman may bumisita dito.

Kung tough guy ka, hindi mo na kailangang mag-suot ng shirt na may nakalagay na “TOUGH GUYS WEAR PINK”. Pero kung papansin ka, ayus lang na magsuot ka ng ganun. Ang totoong tough guy eh hindi na kailangan ng isang tee na para sabihin ang totoong pagkatao nila.

Hindi ko ginawa ang entry na ‘to bilang pang-asar kay ‘-PiNk bOi-’ na nasa aking friend list.

P.S.: Ang mga larawan na yan ay walang habas na ninakaw ko sa internet. Halatang halata na wala na akong idea at wala na akong maisulat sa munti kong blog.

Naniniwala ka bang dapat maging sport ang Pokemon Trading Card Game? Eh ang Beyblade? Utang na loob, ayaw kong maging olympic game ang Tamiya Mini 4WD. Pero dahil nga magulo ang mundo may bago tayong sport.

Nagpunta ako sa World Pyro Olympics nung January 6, 2007. Hindi ako natuwa sa nakita ko dahil sobrang taas ng expectations ko dahil inaasahan ko talaga eh Olympics ang pupuntahan namin. Walang nakakatuwa sa panonood ng mga fireworks.

Akala ko pa naman eh astig na palabas yun. Olympics eh. ‘Kala ko talaga eh may matinding competition. Ang mga inaasahan ko pa naman eh yung paramihan ng makakain na watusi, batuhan ng five star, at patandaan ng super lolo. Pero ni-isa sa mga korning expectations ko eh wala ‘don. Leche. Paano natin matatawag na patimpalak yan kung wala ang mga exciting events na nabanggit ko?

Korni ang World Pyro Olympics. At yun malamang ang dahilan kung bakit ginanap yun sa Pilipinas: “Dahil maraming korni dito na manonood!” At ganun nga ang nangyari.

Ang daming tao. Hindi ka halos makapaglakad. Para sa isang walang kwentang event, napakalaking accomplishment ang pagkakaroon ng ganung karaming fans. Dinaig pa nila ang pila para sa Enteng Kabisote 3.

Dahil nga ginanap sa Pilipinas ang patimpalak na yan, late nagsimula. Gaya nga ng sabi ni kaibigang Jan Erick Roque, “GMT+1″ daw lahat ng event sa Pilipinas. Greater Manila Time + 1 hour. At ganun nga ang nangyari.

Late nga nagsimula. Huli man at magaling, late parin. Pero masaya ang mga tao. Hinahanap ko kung ano ang dapat kong ikagalak dahil naiinggit ako sa mga tao sa paligid ko. Kala ko naman nahuhulog si Angel Locsin mula sa langit kaya nakatingala silang lahat. Yun pala eh, nasa taas ang event. Nasa langit.

Parang tanga ang mga tao na nakatingala habang pumapalakpak. Hindi ko alam kung anong dapat ikagalak sa mga ilaw sa langit. Ang babaw nila. Siguro kung aasintahin ko sila ng laser pointer sa mata eh baka mapatambling din sila sa saya. Bakit mo kailangang palakpakan ang fireworks? Bakit? Naririnig ka ba nun? Mas liliwanag ba sila kapag narinig ang palakpak mo? At bakit kailangan mong humiyaw? Nasa langit ba ang Baywalk Bodies? Kailangan ba ng World Pyro Olympics ng fans? Ang hindi napapansin ng mga tao ay nadadaya na sila.

Gaya nga ng iba pang mga sport, may daya rin to. Pero dahil matalino ako (at gago), hindi nila ako maloloko. Hindi totoo ang mga paputok na yun. Baka naka-projector lang yun at naka-PowerPoint presentation. Dahil kung totoo yan eh dapat sabay ang tunog ng putok sa mga ilaw sa langit. Para lang itong mga lipsynch ni Dingdong Dantes sa S.O.P. tuwing linggo. Pandaraya.

Kung ganito na ang tradisyon ng mga susunod na sport, dapat magkaroon na rin ng patimpalak para sa sunugan ng bahay at palayuan ng maitatapon na tsinelas. Kung ako ang tatanungin eh mas competitive pa na sport ang Tetris, pabilisang magluto ng Tapsilog, at paglalaro ng PangYa.

Tara na mga kids at kumain tayo ng watusi.

P.S.: Bobo na sumeryoso sa post na ‘to.

Masyadong publicized ang articled sa person of the year ng Time magazine. Lahat ng mga feeling person of the year eh proud na proud sa sarili nila. Pero dahil uso yun, hindi ako naki-uso.

Ang dami na ng mga Pinoy bloggers ngayong panahon na ‘to. Pero konti lang sa kanila ang may sense. Blogista daw. Dahil dumadami na ang Pinoy blogs, dumadami na rin ang jologs version nito.

Dahil nga sa hindi maitangging dami ng mga polluted blogs sa blogosphere (watta word), naguguluhan na ang mga kababayan natin kung paano matukoy kung jologs ang isang blog o hindi. At yun ang layunin ng post kong ito. Ituturo ko sa inyo kung sino ang jologs at hindi. Sagutin lamang ang mga katanungan sa baba.

1. Puro ba tungkol sa love life ang posts na nababasa mo?
2. Ginagawa ba niyang extension ng Yahoo! News ang blog niya sa pamamagitan ng paglalagay ng sandamukal na balita?
3. Naliligo ba ito sa online quiz?
4. Puro embedded YouTube videos ba?
5. Marami bang lyrics na naka-post?
6. Puro tula ba ito?
7. Puro tula ba ito na hindi gawa ng blogger?
8. May mga larawan ba ng anime?
9. Puro ba ito larawan ng gelpren niya?
10. May larawan ba ito ni Madam Auring?
11. Maliliit ba at makukulay ang mga text?
12. GaNiTo Ba AnG pAgKaKaTyP3 nG mGa tExT ña?
13. Is a blog containment in a english format language sentences in who can understanding it in a very goodest manner? (Translation: “Bobo ba mag-english ang nagsulat?”)
14. Puro ba ito mga malalalim na idea na wala naman talagang sense?
15. May post ba ito na ang pamagat ay “A letter of a broken hearted” at si Ivan ba ang author?
16. Puro ba jargon tungkol sa nursing ang nilalaman nito?
17. Ang kwentuhan ba ay umiikot tungkol sa mga gimik, inuman, party, at pagiging cool?
18. Ang spelling ba niya ng “cool” ay “kewl”?
19. Puro ba walang katapusang kwentong pulitika ang pinaguusapan sa blog niya?
20. Nag-copy paste na ba siya ng isang part sa libro ni Bob Ong?
21. Naka-host ba ito sa Friendster Blogs?
22. Kamote Force ba ang pangalan ng blog niya?

Kung “oo” ang sagot mo sa karamihan sa mga tanong na yan, jologs nga ang binabasa mo.

Pero ano nga naman ba ang paki-alam ko. Blog nila yun kaya bahala sila kung anong gusto nila i-post. At bakit ko nga ba pinakiki-alaman? Dahil sa blog ko ito at bahala ako sa gusto kong i-post.

Ang mag-react dito ay guilty at ayaw umamin na jologs ang blog niya o ang blog na binabasa niya.

P.S.: Eh ano naman ngayon kung jologs ang blog mo? Pareho lang tayo diba.

Hindi ako health conscious. Wala akong pakialam sa mga calories, fats at kung anu-ano pang mga trivia tungkol sa pagkain. Naniniwala ako na ang pagbasa ng Nutrition Facts na nakalagay sa likod ng Chippy ay para lang sa mga aspiring Game KNB? contestants. Kaya wag niyo akong takutin na masama ang pag-inom ng C2 Green Tea araw-araw.

Ang mga kakilala ko ay mahilig forward ng e-mail sakin na nagsasabing madumi ang pagkain sa Jollibee, hindi dapat kainin ang Cadbury, di dapat kumain ng noodles araw-araw, iwasan ang masyadong matatamis na pagkain, at ang mga pagkain daw sa Starbucks ay nakakapag-payabang ng mga social climber. Natatawa ako dahil halos sila rin mismo ang dating nag-kwento sakin na ang kape ng Starbucks ay mahusay na pamatid gutom ng mga call center agents, at ang naman daw noodles ay nakakapag-pahaba ng buhay ng mga uto-uto. Tulad ko, ang gulo nila kausap.

At dahil nga alam kong naguguluhan ka, eto ang mga dapat mong tandaan para maging mahusay, matiwasay at masustansiya ang iyong buhay:

• Walang masama sa pagkain ng Chippy (na kulay pula) araw-araw basta namimigay ka.
• Mabuti ang C2 Green Tea sa katawan. Mas lalong mabuti ito kung nabibili mo ito ng mas mababa pa sa P20.00.
• Mas masustansya ang isang pack ng Snacku kaysa sa Sinigang, Adobo, at Paella. Sinasabi lang ng nanay mo na junk food yan dahil nagtitipid kayo.
• Ang pag-inom ng Gin ay mabuti sa katawan. Mas masustansya ang Gin-Yakult kaysa sa Gin-Pomelo--kahit itanong mo pa sa doktor.
• Nakakapagpalakas ng katawan ang pag-inom ng Sarsi na may halong hilaw na itlog. Yan ang sikreto ni Manny Pacquiao.
• Napapanatiling malinis ng Buko juice ang ating katawan. Nadadagdagan nito ng extra 1 liter ang ihi mo araw-araw.
• Ang Happy Peanuts, bukod sa hindi nakakapagpasaya, ay hindi rin nakakapagpatalino.
• Ang Red Bull, Extra Joss, at Lipovitan ay nakakapagpatalino ng mga estudyante lalo na kung sila’y nasa cramming stage.
• Ang isaw ay epektib na gamot laban sa LBM.
• Wag na wag uminom ng gatas na may halong Lactacyd. Hindi totoong nakakatanggal ito ng tigyawat.
• Ang Siopao na may halong pusa ay nakakapagpahaba ng buhay ng mga pusa.
• Ang pagkain ng Pringles at iba pang gawa ng Proctor & Gamble (e.g. Tide, Downy, Pampers at Head & Shoulders) ay masama. Iwasan ang mga produktong ito para hindi ka mapunta sa impyerno.

Lahat ng sobra ay masama. Hindi mabuti ang sobrang pag-iingat sa katawan at sa kinakain. Gaya nga ng sabi sa Bible (naks!), ang magpapahamak satin ay ang mga lumalabas sa bibig natin at hindi ang mga pumapasok dito. Sa dami ng sinabi ko, mukhang malinaw na yatang mapapahamak ako.

P.S.: Hanggang ngayon, hindi ko maintindihan kung bakit ko ginagawang italic ang mga salitang yun.

Sayang naman ang blog kung hindi i-uupdate. Mabubulok ang Kamote Force kung pababayaan nalang. Pero ang totoo nabubulok na nga ang Kamote Force dahil nangangamote na ako at walang maikwento. Mahirap mag-kwento kapag wala ka naman talagang ikukwento. Mahirap magsulat kapag wala ka naman talagang idea. Pero mas mahirap parin ang tumugtog ng flute habang kumakanta. Oo, alam kong korni yun–pinapatunayan ko lang na wala talaga akong idea.

Pinagpapawisan na ang kamay ko pero wala parin akong naisusulat. Hanep. At dahil wala na akong ibang masisisi o maikatwiran… Hindi ako makapag-isip ng maisusulat dahil nagpapawis ang mga kamay ko!!!

Opo. Pasmado po ako. Kung nababadtrip ka kapag nagpapawis ang kili-kili mo, nababadtrip din ako kapag nagpapawis ang mga kamay ko. Ngunit di gaya ng kili-kili mong may buhok, walang binebentang deodorant para sa palad mong walang buhok. Gayunpaman, walang pipigil sayo (at sakin) kung gusto mong maglagay ng Rexona sa daliri mo.

Nung Engineering Drawing 1 (dinagdag ko lang yung “Engineering” dahil mukhang maganda ang tunog) namin, kalaban ko talaga ang nagpapawis na kamay. Hanep, di pa ako nagsisimula eh kulubot na ang papel ko dahil sa pawis. Kung tutuusin eh may talent naman talaga ako sa drawing eh–kaya kong yatang gumawa ng perpektong bilog gamit ang isang 12″ ruler at T-Square. Pero kahit na may talent ka (tulad ko) sa pag-guhit, malamang makakakuha ka parin ng grade na 2.75 (o mas mababa pa) kapag masipag pagbabasa ng magazine sa klase ang guro mo at kung hindi nakisama ang mga sweat glands ng palad mo.

Walang dudang salot talaga ang pasma na yan. Pero sa tingin ko, mas magandang ituring na salot yung nagpauso na dapat daw ihian mo sa umaga yung kamay mo para hindi na maging pasmado. Hayup. Sinong albularyo naman ang nagsabi nun? Ilang uto-uto na ba ang gumawa nun? Bakit kailangang umaga ihian? Bakit kailangang sariling ihi pa ang gamitin kung may nabibili namang safe and distilled na ihi sa suking tindahan? At utang na loob, HIHILAMUSAN MO BA ANG MUKHA MO GAMIT ANG KAMAY NA BAGONG LUBLOB SA JINGLE? Kalokohan yan. Masyado naman silang masama sa mga pasmadong katulad ko. Pasmado na nga ginagago pa. Wala namang ganyanan.

Dapat gumawa ng campaign para i-educate ang mga Pilipino tungkol sa pagiging pasmado. Kung popondohan lang sana ng gobyerno at ng mga pasmatologist (ang mga nagaaral tungkol sa pasmation) ang isang commercial na tungkol sa kung paano gamutin ang pasmation (ang pinag-aaralan ng mga pasmatologist), siguradong maraming maliligtas sa naturang sakit at magiging malusog ang sambayanang Pilipino. Yun nga lang, naisip kong hindi rin ganong kagandang idea yun dahil malamang eh si Manny Pacquiao ang gagamitin nilang commercial model. Hindi kasi magandang gawing model yung taong laging naka-suot ng gloves.

Sana lang, magamot na ang sakit kong ‘to para: (a) hindi na tuluyang mabura ang mga titik ng keyboard ko, (b) mabawasan ang kalawang ng strings ng gitara ko, at (c) maka-holding hands ko na yung member ng The Hunks. Pero ngayon ko lang naisip na okay na rin yung pagiging pasmado para may sisisihin ako kapag wala akong maisulat sa blog.

Tandaan ang mga sumusunod:

• Hinding hindi ko pa inihian kamay ko para mabawasan ang pagiging pasmado ko. Hindi ako ganung ka-desperado para gamutin ‘to kaya wag kang matakot makipag-holding hands sakin. Bata palang ako, tinuruan na akong gamiting pag-mumog ang sariling jingle sa umaga kaya hindi ako naniwala sa makabagong katuruan na yan.
• Kahit walang pumipigil sakin, hindi ko parin nilalagyan ng Rexona ang mga daliri ko.
• Naniniwala akong kaya wala akong maisulat eh dahil sa pawis ng daliri ko. Naniniwala rin akong nakakahawa ang pilay lalo na sa mga sanggol at mga nagdadalang tao. Sure ako diyan. 100%! Tanungin niyo pa sa mga pasmatologist.
• Bukod sa mahilig magbasa ng magazines sa classroom ang teacher ko sa Engineering Drawing 1, mukha din daw siyang hipon–ayon yan sa pinaka-ginagalang naming guro. Pramis.

Disclaimer: Minsan lang ako maging seryoso kaya makisama naman kayo.

Hangga’t maari ayaw kong magsalita at magkwento tungkol sa pananaw ko sa pulitika dahil magmumukha akong jeepney driver (tsuper ng dyip) na sinisisi ang lahat sa gobyerno. Iniiwasan kong pag-usapan ang pulitika dahil gaya ng guro ko, naniniwala akong maaring maging sanhi ng di pagkaka-unawaan ang diskusyon tungkol sa pananaw sa gobyerno. Ayaw ko ng kaaway–at kung gugustuhin ko mang magkaroon nun, sasapakin nalang kita.

Hindi ko maiwasang maawa sa mga taong nag-rarally sa lansangan. Alam kong alam nilang hindi nila mapapababa sa pwesto si PGMA kahit na kumain pa sila ng buhay na dinosaur sa may Plaza Miranda, dahil bukod sa wala nang natitirang buhay na dinosaur, hindi sapat ang “Gloria Resign” campaign nila para pakinggan sila. Ano bang napapala nila sa pag-rarally? Naipaparating ba nila ang gusto nila o nagmumukha lang silang tanga, papansin, at istorbo sa mga civilians na dapat sana eh hindi na-late sa kanilang trabaho?

Q: Ano bang napapala nila sa pag-rarally?
A: Php 500.00!

Lahat ng problema sa bansa natin ay sinisisi sa pangulo. Ang naiisip namang solusyon ng mga tao sa problemang yun ay ang pagkakaroon ng bagong pangulo. At ang gusto nila, ay ibalik yung dating nanungkulan at dati na nating sinuka. Ayus! Tulad ng “Erap! I choose you!” na ipinaparating ng mga militanteng grupo. Parang nag-gagaguhan lang. Katulad ng aso, ang gusto ng nakakarami ay kainin muli natin yung bagay na sinuka natin. Nandidiri ka ba? Nakakadiri talaga ang katotohanan.

Naawa ako kay PGMA. Kahit anong gawin niya, kontrabida siya. Naisip mo na ba na sa tuwing gumagawa siya ng palpak, naiinis ang mga tao at sinasabing kailangan niya nang bumaba sa pwesto at tuwing gumagawa naman siya ng mabuti, sinasabing pakitang tao lang yun at hindi nababagay ang mga pasikat at plastik sa palasyo kaya kailangan na niyang bumaba sa pwesto. Kung ikaw si Gloria Arroyo (or Arrovo), anong gagawin mo? Ako, magsusulat nalang ng blog entry.

Sino nga ba ang may problema? Yung gobyerno o tayo? Mas mabuting sabihin tayong pareho silang palpak. Magaling tayo sa paninisi at pagtuturo ng kamay sa kinauukulan. Sinasabi natin na hindi nila ginagawa ang trabaho nila kaya hindi umuunlad ang bansa. Karamihan mga nagsasabi naman nun ay siya ring bumibili ng mga pirated CDs, nanunuhol ng mga MMDA traffic enforcers, nagtatapon ng basura sa kalsada, bumibili ng mga pekeng produkto, at humahalik sa pwet ng mga banyaga. Ang lahat ng mga ginagawa natin ay katulad lang din ng kalokohang ginagawa ng mga may katungkulan–nagkataon lang na naka-kurbata sila.

Kung lahat ng Pilipino ay gagawin lahat ng mabuti para sa Pilipinas, walang dudang uunlad tayo–pero naniniwala akong impossible yun dahil naniniwala akong tulad mo, hindi ko kayang tiisin ang pirated CDs.

Kung sa tingin mo, hindi ka nakakatulong sa bansa natin, wag mong sisihin ang mga ibang nasa katungkulan dahil sa sarili mong katangahan. Pareho lang kayo. Ang tanong tungkol sa pulitika ay kapareho ng tanong sa moralidad. Bago mo masolusyunan ang problema na bansa mo, kailangan mo munang patayin ang demonyo sa sarili mo.

P.S.: Hindi ako nag-hahamon ng away at hindi lalong ako nag-mamalinis. Pareho lang tayo. Nagkataon lang na kaya kong aminin ang sariling kapalpakan ko. Hindi ako nagpapanggap na perpekto tulad mo.

Sawang-sawa na ako sa tanong na yan. Halos lahat nalang ng mga kakilala ko eh naitanong na yan sakin, at halos lahat naman ng nag-tanong niyan eh hindi natuwa sa sagot ko.

Minsan gusto kong gamitin ang payo ng kaibigan kong itatago nalang natin sa pangalang “Jan Erick Roque”, na sagutin ang tanong na “Bakit mahaba ang buhok ni Clarence?” sa pamamagitan ng magic word na “At bakit hindi?”. Pero naisip ko na hindi magandang sagot yun–nababagay lang yun para sa mga gurong nagtatanong kay Kamote ng: “Bakit ka walang assignment?”

Hindi ako natutuwa sa kantang “Anong Paki Mo Sa Long Hair Ko?”, at walang kinalaman yun sa pag-kakaroon ko ng mahabang buhok. Walang kinalaman ang pag-gigitara ko sa pagkakaroon ko ng mahabang buhok. Hindi ako Rakista at hindi ako nakiki-uso. Hindi ko idol si Jerry Yan, Jerry C, o sino pang bida ng Chinovela kaya pinapahaba ko ang buhok ko. Hindi ko rin pinahaba ang buhok ko dahil sa trip ko ang mag-shampoo. At utang na loob–HINDI AKO BADING! $#&*!

Kanya kanyang trip lang yan. Nagkataon lang na eto ang gusto ko at pwede ko itong gawin ‘to ngayon habang bata pa ako. Sigurado akong mapapanot ako agad ‘pag tanda ko dahil ipinamana ito sa akin ng aking mga magulang at mga kamag-anak (Salamat talaga sa inyo! The best na regalo ang binigay niyo sakin!). Bukod dun, binigyan din ako ng malapad na noo na kailangang takpan ng buhok ko. Wala namang masama sa ginagawa ko kaya wag niyo akong ituring na holdaper.

Walang masama sa pagkakaroon ng mahabang buhok. Sa tingin ko, magiging masama lang yun kung ang hangad mo lang ay magpa-sikat, magpa-gwapo, o di kaya ay magpapansin sa kapitbahay mong itatago nalang natin sa pangalang “Kath”. Walang masama sa pagiging long hair. Ang importante, masaya ka sa ginagawa mo–hindi yung ginagawa mo lang dahil uso.

Dati, hindi uso sa mga babae ang pagsusuot ng pantalon. Saya/palda, lang ang maari nilang isuot nun. Walang nakaka-isip nung mga panahon na yun na balang araw ay na maisusuot nila ang pantalon na sinusuot din ng mga kalalakihan. Ngayon naman, di alam ng mga tao na dati, hindi pwedeng mag-suot ng jeans. Pinagtatawanan lang nila ang nasabing ideya dahil sa bikini na ang uso ngayon. Sa tingin ko, darating ang araw na pagtatawanan rin ng mga tao ang ideya na ang pagkakaroon ng mahabang buhok ng mga kalalakihan ay kakaiba. Darating yun.

Lagi mong tandaan na hindi laging bad boy image ang makukuha mo dahil mahaba ang buhok mo. Marami paring mga security guards na babatiin ka ng “Gudmorneng Ma’am!” kahit mahaba ang bigote mo.

Pero dahil wala na akong maidugtong dito, sasagutin ko na ang tanong na yun.

Q: Bakit mahaba ang buhok ni Clarence?
A: “At bakit hindi?”

P.S.: For every rule, there is always an exception

Nalaman kong may ilang naniwala na “Downy” ang shampoo ko. Ipagdasal niyo ang mga kaluluwa nila dahil hindi nila alam ang ginagawa nila–conditioner ko ang Downy, hindi shampoo. Tsk tsk tsk…

Hindi ako bading. Hindi dahil sa wala akong gelpren at long hair ako, bading na ako. Gago ang magsasabi na nasa “denial stage” ako ng kabadingan. Ipagdasal niyo rin ang mga kaluluwa ng mga tukmol na nagsasabi nun dahil talagang hindi nila alam ang sinasabi nila.

Mom & Dad, I love you so much kaya nagpapa-long hair ako para di nila makita ang namana kong noo sa inyo. Mwah.

Di nga pala ako nakakapag-sulat nung mga nakaraang buwan dahil sa: a.) Tinatamad akong magsulat b.) Medyo tinatamad akong mag-sulat & c.) Parang tinatamad akong mag-sulat.

Tag-ulan na naman. Mating season na uli ng mga palaka. Maglilitawan na
naman ang mga misteryosong kabute. Oras na para isuot ang kapote. Ayus.
It’s raining. Mas nakakatamad lalo ang lumabas ng bahay dahil sa mas
masarap ang magpakasenti sa loob ng bahay tuwing umuulan habang
nakikinig ng greatest hits ng Backstreet Boys.

Madalas, di ako nagdadala ng payon kapag umaalis ng bahay. Kung may dala man akong payong, hihintayin ko pa ang signal number 2 para ilabas yun–ilalabas lang ha. Dapat na-announce muna ng PAGASA na signal number 3 na ang bagyo para buksan ko ang payong ko–assuming na may dala nga ako.

Para
sa akin, hindi naman baduy ang pagdadala ng payong. Mas nababaduyan ako
sa mga papogi na nakatayo ang kwelyo at sa mga mukhang saranggolang
naka-suot ng “elephants”. Mas lalo namang baduy ang mga kumag na
ginagawang pamporma ang jologs na paper bag ng Girbaud (pronounced daw as “Jheerbaouw”). Naniniwala akong ang pagdadala ng payong ay di nakakabawas ng pogi points, lalo na kung wala ka naman talagang ganun.

Sari-sari
naman ang mga payong at sigurado akong makakahanap ka ng bagay sa style
mo. Masyadong boring ang mga payong na plain lang. Kapag kulay itim ang
payong mo, para kang a-attend sa libing ni Charito Solis–dapat iwasan ang kulay itim. Sa halip, piliin ang mga payong na may disenyong Hello Kitty at Kero Kero Kerropi para mas vibrant at youthful ang paglalakad mo sa ulan (Takdang Aralin: Basahin ang Holy Bible at bilugan ang lahat ng makitang salitang “vibrant” at “youthful”). Mas maganda ang Hello Kitty na payong mo kung meron itong pito (“whistle” sa ingles) sa letter “J” nitong handle–lalo na kung nasa Titanic ka.
Ang mga payong naman na kulay pink, green, at glow in the dark, ay
mabisang pananggalang sa ulan lalo na kapag sinamahan mo ng “African
Anti-Rain Dance” (according sa Encarta Encyclopedia 2009).

Kung
gusto mo namang maging baduy, magdala ka ng malaking payong na gamit ng
mga nagtitinda ng sorbetes. Epektib na epektib ang mga payong na may
tatak na “Jollibee”, “Metrobank”, “SSS” at “Eat Bulaga” bilang tungkod ng mga nakatatanda–pwede rin itong magamit na substitute sa Senior Citizen Card.
Ang mga nasabing payong ay masyadong delikado sa seguridad ng mga malls
kaya mapipilitan kang iwan yun sa baggage counter para maiwasan ang iba
pang sakuna. Hindi makakabuti ang pagdadala ng mga naturang payong sa
debut (pronounced as “dibooo“) ng bespren mo dahil baka mapilitan kang magbayad ng entrance fee para sa dala mong excess baggage.

Wag
kayong mahiya na magdala ng payong. Sa tingin ko mas nakakahiya ang
maging uhugin dahil sa sipon na dulot ng ulan. Mas baduy ang mabasa ng
ulan kaya lagi kayong magdala ng payong–para makikisukob ako.

*Sniff*

Ang araw na pinaka-aabangan ng karamihan ay isang ordinaryong araw lang para sakin. Yun ay dahil sa gusto ko, at dahil ayaw kong sumunod sa uso.

Sabi sakin ng Mami ko dati, nagkaroon daw ako ng birthday party noong bata pa ako. Isang taong gulang. Ibig sabihin, wala akong paki-alam sa mga korning clowns at sa mga sablay na magicians na parehong wala sa guest list namin na binubuo ng isang dosenang nilalang–kabilang ang aking mga magulang. Sa sobrang saya ng party na yun, wala akong maalala ukol doon. Yun na siguro ang una’t huling birthday party ko.

Pansin ko, kahit noong bata pa ako, laging lugi ang mga birthday celebrant dahil lagi nagugulangan siya ng mga masisibang bata tuwing nagkakaroon ng mga games gaya ng bring me, trip to Jerusalem, stop dance, Beyblade, at strip poker. Sa totoo lang, wala pa talaga akong nakitang celebrant na nanalo sa sarili niyang party. Kung saka-sakali mang nanalo siya, wala naman siyang premyong makukuha. Dahil sa mga kadahilanang yun, ayaw kong magkaroon ng party. Sa halip, ginusto kong maging masibang bata na laging panalo sa games.

Nakakatuwang tignan ang mga bata sa children’s party lalo na kapag naglalaro. Lalagyan ng takip ang mata, papa-ikutin ng apat na beses (o kung ilan man ang trip nila) tapos papahampasin ng palayok. Sa dinami-dami ng upuan sa mundo, pinipili nilang mag-agawan sa limang upuan at ang hindi makaka-upo ay mabo-vote off at magiging disqualified sa Survivor Series. Imbis na sumayaw ng maayos, mas trip nilang pahintu-hintuin ang music na parang remix na naririnig sa jeep (dyip). Kapag huminto ang tugtog, dapat titigil din sa pagsayaw. Kung naka-split ka, dapat mong i-hold ang pwesto mo ng 15 seconds (o kung gaano man katagal ang trip nila) dahil kung hindi, ikaw ang magiging “Weakest Link”. Kapag napansin na ng host na nakakahalata na ang mga bata na ginagago sila, papakainin nila ang mga ito. Kapag hindi nakuha sa pagkain, mapipilitan silang ilabas ang secret weapon nila: “Special guest”.

Ang mga epektib na special guest sa children’s party ay si Jollibee, Ronald McDonald, Jaboom Twins, at Gloria Macapagal Arroyo (pwede ring “Arrovo“). Ang mga naturang panauhing pandangal ay may kanya kanyang special attributes. Halimbawa, si Jollibee, magaling sumayaw, si Ronald McDonald naman eh mahusay tumambling, ang Jaboom Twins naman eh bihasa sa pakikipagsuntukan sa mga malalaking oso, at si Gloria naman eh mahusy sa pag-mamagic ng pera. Ngunit gaya ng Justice League at Super Friends, meron silang mga weakness.

Si Jollibee ay hindi makapagsalita kaya lahat ng kanyang mensahe eh sign language gaya ng nasa gilid ng screen kapag nanonood ka ng “Kapwa Ko Mahal Ko”. Si Ronald McDonald naman eh pala-away at paborito niyang sapakin si Jollibee dahil hindi siya makakasigaw. Ang Jaboom Twins naman, bukod sa pangit na, korni pa. Si Gloria naman eh laging sablay sa magic kaya nauuwi sa corruption ang perang minagic niya.

Ngayon, paano na magiging masaya ang mga bata? Paano na magiging masaya ang celebrant?

May pag-asa pa. Ang huling pag-asa ay ang mga regalo. Mas masaya nga naman ang pagsira ng gift wrapper kaysa sa pagkain ng hotdog at marsh mallow na nasa stick. Mas masaya ang pagsira ng gift wrapper kaysa sa pag-ihip ng birthday cake. Ngunit hanggang dun lang yun. Nasa gift wrapper lang ang saya dahil tiyak na hindi matutuwa ang birthday celebrant sa regalong Barbie ng magulang niya gayong isang ganap na lalaki siya. Madalas eh wala pang regalo ang mga masisibang bata (tulad ko) at kung meron man eh maswerte ka na kung makatanggap ka ng “Good Morning Towel”. Mas maswerte ka kung hindi pa ito nagagamit.

Hindi ako ngkakaroon ng birthday at hindi ko ito isinulat para maging interesado kayo sa kaarawan ko. Hindi niyo ko kailangang batiin ng “HAPI BDAY” tuwing kaarawan ko dahil para lang yun sa mga magde-debut (pronounced as “dibooo”) at sa mga member ng fraternity na kilala sa pangalang “18 Roses”.

Kung birthday mo ngayong mga oras na ito, paki-sabi nalang agad. Konti nalang ang “Good Morning Towel” na ireregalo ko.

P.S.: Birthday ngayon ni Jose Rizal. Batiin ninyo siya. Halikan ninyo ang mga piso niyo sa bulsa bilang tanda ng pagiging pag-asa ng bayan.

Epal lang ang mag-popost ng birthday ko. Walang gaguhan. Sikret lang natin na September 31, 1987 ang kaarawan ko. Isa pang sikret: “Totoo yun!”

Ngayon malamang eh iniisip niyo na ako’y isang gagong lalaki na materialistic. Di mo kailangang ng birthday party para maging masaya ang kaarawan mo.

Dahil hindi ko masagot ang tanong na “Why do I exist?”, pag-usapan natin ang pera.

Noong unang panahon daw eh asin ang gamit na pera ng mga tao. Sa bandang Europa daw yun. Yun ang ginagamit nila para bumili ng kanilang mga kakailanganin araw-araw gaya ng galunggong. Ang pera na pambili ng galunggong ay ginagamit rin nila para pasarapin ang nasabing isda na binili nila. Asin din ang pinapasweldo kaya tayo nagkaroon ng salitang “salary” (inaasahan kong alam niyo ang katumbas ng salitang “asin” sa wikang ingles). Ang Asin naman sa Pilipinas ay isang matandang band na kasabayan ng Aegis na parehong walang kinalaman sa pera. “Korni” naman ang tawag sa huling sentence na sinabi ko.

Noong unang panahon din, ginamit na pera ang mga baraha. Sa isang lugar yun sa Canada nangyari dahil sa kakulangan ng mga coins dun. Hindi ko alam kung gaano kahalaga ang mga baraha para palitan ang pera. Magkano kaya ang halaga Joker? Medyo nabawasan ang sugarol dahil sa pinampupusta na nila ang kanilang baraha.

Kailan lang, narinig ko sa balita na nahihirapan daw ang Bangko Sentral ng Pilipinas dahil sa kailangan na naman daw nilang mag-produce ng 25 centavo coins. Di raw kasi natin ginagamit ang mga barya na yun kaya hindi nag-cicirculate (pakitagalog nga ang “circulate”). Bukod sa mga pulubi wala na akong pinagbibigyan ng 25 centavo coins–ngunit dahil ipinanganak akong madamot, di rin ako namimigay sa pulubi.

Noong bata ako eh hindi ako binibigyan ng pera para sa baon. Cream-O at orange juice ang recess ko, di gaya ng mga kaklase ko na bumibili sa canteen ng very nutritious na Chippy at Sprite. Kapag nagdadala ako ng pera sa school, naka-stapler pa para hindi mawala. Kung pagdadalhin man ako, yun ay dahil sa kailangan kong magbayad para sa field trip, o kaya naman eh dahil kailangan kong bayaran yung binenta saming buto ng Sunflower/Carrots/Mongo/Rafflesia/Cactus/Poison Ivy nung taong nakilala lang namin sa pangalang “Good Morning Visitor”.

Hindi ko parin alam kung paano nagkahalaga ang pera. Sino bang unang nauto na ipagpalit ang kanyang house and lot para sa isang papel na may drawing na mukha at pirma ni Ramos? At bakit kailangan ng exchange rate? At bakit hindi nalang kaya gumawa ang Pilipinas ng maraming pera para hindi na mahirapan ang mga tao?

Nagtataka ako kung bakit kailangang may mukha ang pera. Siguro ito ang nagpapataas ng face value ng bawat halaga na ilalagay mo sa wallet mo. Kung ang mga bata eh giliw na giliw sa mga notebook na may mukha ni Jolina Magdangal at Judy Ann Santos, ang mga katandaan naman eh kilig na kilig sa malaking salamin ni Ninoy Aquino at sa malaking butas ng ilong ng Ilong ni Manuel Quezon. Kung walang mukha ang pera, wala rin itong halaga. Ito ang dahilan kaya itinigil nila ang paggawa ng P 1.00 na ang nakatatak eh Tamaraw, P2.00 na hugis octagon at dinrowingan pa ng Buko Tree, at yung walang halagang P0.25 na sa hindi ko malamang kadahilanan eh nilagyan nila ng paru-paro.

Siguro makakatulong P1.00 Erap Coins sa pag-unlad ng naghihingalong piso natin–sawang sawa na ang mga dayuhang tignan ang mukha ni Rizal sa piso. Kung gagawin nilang April Boy Regino ang mukha ng P5.00 coins, makakatulong din ito dahil mapapa-WOW Philippines ang mga dayuhang investor. Yung mukha mismo ni April Boy ang ihuhulog natin sa videoke machine para kumanta ng “Yeye Vonnel” at “Esperanza”. Kung gagawin ng Bangko Sentral ng Pilipinas na si Pikachu ang nakalagay sa P20.00 bill at si Charizard naman sa P50.00, sigurado akong magiging patok ang economy natin dahil pwede rin itong i-trade sa ibang players at gawing parang teks (di ko parin alam ang spelling). Tataas ang demand sa pera natin dahil kailangan ito para makasali sa Piso-per-Pokemon tournament. Yan ang kulang sa Pinoy eh, innovation at imagination–at kagaguhan.

Di ko maintindihan kung bakit sa wikang kastila o ingles parin nating tinatawag ang piso samantalang Pinoy naman tayo. Wala pa talaga akong nakitang tindera na nagsabi ng: “Dalawampung piso lang ho ang computer package namin at dadagdagan niyo lang ho ng labinlimang piso kung gusto niyo ng package na gumagana.” Sa halip na “dalawampu”, “bente” o kaya “twenty” ang sinasabi natin. Asan ang pagiging makabayan dun? Siguradong sisimangot si Manuel L. Quezon sa tuwing ibabayad mo siya sa wikang banyaga. Pero yun na nga ang nakagawian natin. (Ang mga jologs na pagtawag sa pera ay ang paggamit ng salitang “isang piso” at “benchingko”. Dapat nating iwasan ang mga salitang yun lalo na kapag dollar ang pinag-uusapan ninyo.)

Sa Pilipinas, di ko alam kung mahalaga talaga ang pera. Yung iba kasing mga nakukuha ko eh may mga drawing, scotch tape, at “nid txtm8! qt gurlz onli. 0920-XXXX-XXX” (try mo siyang i-text kung “qt gurl[z]” ka). Yung iba naman, ginawang scratch paper ang mukha ni Manuel Quezon–utang na loob naman, 14 + 8 nalang nga eh ginamitan pa ng scratch paper at mali pa ang sagot. Yung mga kawawang salapi ay naguguhitan ng makapangyarihang “ANL”.

“The love of money is the root of all evil” ika nga nila. Gayun nalang ang aking pagka-awa sa mga kakilala kong “Manny” ang pangalan dahil ginawa silang root of all evil. Ngunit dahil sobrang korni na nitong post ko, titigil na ako at babalik sa pag-iisip ng “Why do I exist?”

P.S.: Sa mga taga-Bangko Sentral ng Pilipinas, sana po ibalik ninyo yung P100,000.00 bill na kasing laki ng bond paper (kokomban) at sana dumami pa ang P200.00 bill na may mukha ni Madam President dahil sadyang nauubusan na ako ng scratch paper dito sa bahay.

Ang “ANL” na nangangahulugang “Ari Ng Lalaki”, ay galing sa “Ang Paboritong Libro Ni Hudas”.

Totoo na nangyari nga sa Canada ang paggamit ng baraha pamalit sa pera. Hindi ako nagsisinungaling dahil yun ang sabi ni Wikipedia. All rights reserved.

Basahin muna ninyo yung part 1 para masaya. Wala nang mas sasaya pa sa itsura ni Clarence habang nagmumukhang tanga.

Very refreshing ang pakiramdam ng makatapak sa lupa matapos ang mahabang pagkaka-squat. Kahit na feeling ko eh na-gang-rape ang hita ko, nakakalakad parin naman ako. Isang tricycle ride nalang at nasa “Asia’s First ang Largest IT University” na ako. Pero 8 am na kaya nag-aalala na ako dahil baka nakapagsimula na silang mag-eksam. Mukhang wala na akong makokopyahan. Tsk tsk tsk… Pasakay na ako ng tricycle ng may biglang dumating na bayaning nag-da-drive ng itim na kotse.

Ayos! Mula ng umalis ako sa bahay eh parang eto palang ang unang swerte moment ko–yun lang nga. Libre ang pamasahe ko dahil sinabay ako ng kaklase kong itatago nalang natin sa pangalang “Allan” sa auto niya. Naka-save ako ng P6! Pero hindi lang yun ang swerte. Mas lumuwag ang loob ko dahil may kasabay akong papasok. Likas na responsible na kaklase yun kaya siguradong hindi pa ako late dahil kasabay ko siya. Yehey–huling yehey na yan.

Nung nakasakay ako sa kotse niya, dun ko lang napansin na hindi ko pala dala ang I.D. ko. JUSKO! Lagi pa namang paboritong pasukin nung bading na taga-check ng I.D. ang lugar kung saan kami nag-eexam dahil type nung bading si Allan. No ID no exam kasi samin. Marahil marami parin ang nakakalusot na makapasok sa eskwela kahit walang I.D., ngunit bihira ang makakalusot sa bading na taga-check ng I.D. dahil likas siyang matinik. At ayun na nga, nakapasok ako sa eskwela ng walang aberya dahil sa nakasakay ako sa auto ni Allan.

8:05 am siguro yun nung makarating kami sa eskwela. Habang nasa daan eh sinasabi sakin ni Allan na magagawan daw ng paraan ang I.D. ko at isang malaking katangahan ang umuwi sa Cainta dahil lang naiwan ko ang I.D. ko. Umakyat na kami sa classroom para masiguradong hindi kami late. Pag-akyat ng classroom, naging busy na ang bayani kong kaklase sa pagrereview at pagtatanong sa mga kaklase. Ako naman ay naghahanap ng isang tanga na maaring maging karamay–isa ding nakaiwan ng I.D.

Di successful ang paghahanap ko. Sa halip eh nagtawanan pa sila dahil sa hindi ko nga dala ang I.D. ko sa mga panahong importanteng importante ito. Yung iba eh natatawa at yung mga iba eh naawa na para bang nanonood ng “Maalala Mo Kaya” o di kaya’y “Kapwa Ko Mahal Ko”. May isang concerned classmate sakin na nagsabing dapat daw eh kumuha ako ng form kay “Dean” at malamang eh yun ang makakatulong sakin para maituloy ang eksamen ko.

Paakyat na ako sa office ng Dean. Naalala ko pa ang mga pagkakataon na tinawag ko siyang “Rico J. Puno”. Kakainin ko rin pala ang kagaguhan ko dahil kay Rico J. din ako hihingi ng tulong. Pero dahil nga Dean siya at wala siyang silbe, ganun din ang office niya–SARADO.

Ayos talaga. Ang ka-isa-isang tutulong sakin ay wala sa opisina niya. Baka nagpeperform siya kasama ang “Manuevers” o “Streetboys”. Di kaya kumakanta siya kasama si “April Boy” o si “Renz Verano”. Baka naman nakikipag-inuman kay “Victor Wood” o kaya pareng “Dolphy”. Sa lahat naman ng panahon para mawala sa opisina, bakit ngayon pa? Ngayong may isang kamote na nangangailangan. Ang drama ko.

Noong pababa na ako sa hagdan, nakasalubong ko ang Professor ko sa Statistics. Tatanungin ko sana kung kailan ang susunod niyang laban o kung na-knock-out niya yung huli niyang nakalaban pero hindi ko na tinanong dahil sa marami akong iniisip… at baka hindi naman niya talaga na-knock-out ang kalaban niya. Sinabi ko sa kanya na hindi muna ako kukuha ng exam dahil sa I.D. ko. Sabi niya, gumawa raw ako ng paraan. Makakatakas daw ako kay bading na I.D. checker a.k.a. Sir William (Charing!).

Noong papunta na ako sa exam room namin para kuhanin ang bag ko dahil nagbabalak na talaga akong umuwi, nakasalubong ko ang Professor ko sa Strength of Materials. Tinanong ko sa kanya kung nasan si Dean dahil baka close sila. Pero hindi nga rin daw niy alam. Sinabi ko sa kanya ang kailangan ko kay Rico J. at medyo naawa siya sa akin. Sa loob lamang ng ilang segundo, bigla siyang naging si Mel Tiangco at ako naman ay nananawagan para pagbigyan ng exam kahit walang I.D. sa lalong madaling panahon. Naawa naman si Mel Tiangco sakin. Pinakiusapan niya ang proctor namin na payagan akong mag-exam kahit walang banal na I.D. na yan. At dahil siya ang batas, pinayagan niya akong kumuha ng eksamen basta sa likod ako uupo para hindi mahalata at mahuli ni Sir William bading na taga-check ng I.D. na yan.

Hindi ko alam kung matutuwa ako o matatakot. Ayaw ko ng ganito eh. Dahil kung mahuli akong walang I.D. eh baka maparusahan pa ang proctor namin. Ayaw kong may isinusugal na ulo–lalo na kung proctor–dahil lamang sa angking katangahan ko. Papunta na ako sa pwesto ko sa likod na upuan na siynag aampon sakin. Nag-dadalawang isip parin ako. Kinuha ko ang scientific calculator ko (na nagbigay sakin ng 10/40 sa isang quiz), at doon ko nalaman kung gaano ako katanga.

#@!&* naman! NASA BAG KO ANG I.D. KO!!!

Lecheng buhay nga naman yan oh. Gusto ko sanang itago nalang ang I.D. ko kaya lang naisip kong gagaguhin ko lang ang sarili ko nun–kaya kaysa gaguhin ko ang sarili ko, hinayaan ko nalang na gaguhin ako ng mga kaklase ko.

Magmumukha pala lalo akong tanga kung nandoon si Rico J. sa office niya. Leche talaga oh. Isipin mo nalang na humingi ako ng tulong para sa wala. Nagmakaawa pa ako. Kakahiya. Minsan na lang nga ako mapapahiya, sa harap pa ng apatnapung mukha na nag-aabang ng kasunod na katangahang gagawin ko.

Nakapag-exam naman ako ng may I.D. ng matiwasay. Kailngan pala ang I.D. sa exam dahil gagamitin itong ruler sa paggawa ng Cartesian Coordinate System at sa pag-underline ng pangalan mo.

Sa lahat ng iyan, isa lang ang masasabi ko: “#@!&*”

P.S.: Sinend ko na yan para sa “Magpakailanman” pero mukhang ilalagay daw nila sa “Bubble Gang”.

Sa bawat pagkakataong kakamustahin ako ng mga kakilala, kaklase,
kaibigan, o kaaway na matagal ko nang hindi nakikita, yan ang pambungad
na tanong nila sakin. Mas interesado silang malaman ang “love life” ko
kaysa sa kung ano ang course ko at kung paano ako ginagago ng AMA
Computer University (Asia’s First and Largest IT University).

Hindi ko alam kung sadyang kamag-anak sila ni Boy Abunda o pamangkin
ni Christy Fermin. Hindi ko rin alam kung ano ang interesante sa buhay
ko para usisain nila. Ano naman kayang galak ang mararamdaman nila kung
malaman nila ang sagot sa banal na tanong nila? Ganun nalang ba sila
ka-espesyal para gawan ko ng blog entry?

‘Di naman ako ipinanganak na sinungaling, pero sadyang walang gustong maniwala kapag sinasabi ko ang totoo: “Wala pa eh. Aral lang muna.”
Siguro nga sinungaling ako dahil sinabi kong “aral lang muna” gayong
puro gitara lang ang ginagawa ko. Pero nakakabadtrip parin kapag
pinagdudu-dahan ka ng mga taong akala mo eh may tiwala sayo.

Malakas lang siguro ang trip nila. Dahil paulit-ulit na ang tanong
nila, iniisip ko na maaring hindi naman talaga nila gustong malaman
kung may gelpren na talaga ako. Baka gusto lang nilang malaman kung
tunay na lalaki ako, dahil pinagdududahan nila ang kasarian ko ayon sa
haba ng buhok ko. Yung mga iba naman eh baka gusto lang malaman kung
gaano kahaba ang buhok sa kili-kili ng babaeng tipo ko, kung gaano
kakapal ang bigote nito, at kung totoong kumakain siya ng buhay na manok.

Pero sa tingin ko, eto ang mga main factors kung bakit wala parin akong gelpren:

• Di ako marunong manligaw.
• Likas na wais ang karamihan sa mga kababaihan ngayon kaya mahirap maka-uto ang mga katulad ko.
• Masyado pa akong bata para ma-busted.
• Ayaw kong madagdagan ang drama ko sa buhay.
• Hindi pa ako handang magkaroon ng bagong ka-text na compulsary ang pagsesend ng: “Good morning! Mishu mishu mwah mwah!”.
• Ayaw ko pang magkaroon ng tatawagin o tatawag sakin ng “Honey”,
  “Sweetheart”, “Labiduds”, “Gummy Bear”, “Gummy Worm”, “Puto”,
  “Pastillas”, “Pulvoron”, “Buko Pie”, “Ube Cake”, “Pandan Cake”, “Mocha
  Cake” at ang paborito kong “Baby Cakes”.
• Ayaw ko ng may sinusundo sa eskwela.
• Kung sarili ko nga eh hindi ko maalagaan, gelpren pa kaya?
• Duwag ako.

Pero sa tingin ko, ang talagang dahilan parin kung bakit wala akong
gelpren eh dahil sa wala akong pera. Isipin mo nalang kung paano ko pa
matutustusan ang bisyo ko ng pag-gigitara kung buwan-buwan eh may
mandatory exchange-gift kayo alang-alang sa banal na “monthsary” na
yan. Paano pa ako makakabili ng D’addario string set ko sa gitara kung
bawat magkikita kami ni gelpren eh kakailanganin ko siyang ilibre.
Naniniwala akong ang mga anak lamang ng drug lord at mga anak sa labas
ng congressman ang may karapatang magka-gelpren.

Tama na yung iisa lang ang bisyo ko. Hindi ko pa naman kailangan
niyan eh. Di naman ako gaanong naiinggit sa mga naglalampungan sa tren
(Uy! Hindi daw siya naiinggit!). Tsaka ko nalang aatupagin ang
panliligaw.

May nagtext kanina sakin ng ganitong mensahe:

Ratio of a Good Relationship:

Rich BF : Happy GF
Sexy GF : Contented BF
Smart GF : Under GF
Handsome BF : Problematic GF
Lucky GF : ?

“Engineer” ang BF

Muntik na akong matuwa sa message at sa nagsend ng message sakin.

P.S.: Hindi lalaki ang nag-send nun sakin.

Sabi ni Engr. Joseph Lopez, “HINDING HINDI KAYO MAGIGING ENGINEER
DAHIL WALANG BOARD EXAM ANG BS COMPUTER ENGINEERING KAYA WALA KAYONG
KARAPATANG TAWAGIN ANG SARILI NIYONG ENGINEER.”

Magshi-shift na ako ng course. Civil Engineering–para maging engineer gaya ni Engr. Joseph Lopez.

Sa mga nakaka-alam pala ng bilihan ng gelpren, pakitext niyo nalang
ako. Gusto ko sana yung mura lang eh. Hirap tayo sa buhay ngayon kaya
kailangang mag-tipid.

Happy viewing nga pala kay “Beybi Keyks”.

Natutuwa ako dahil marami sa mga kakilala ko ay mga good boy at good gerls. Sa sobrang bait nila, nagiging kontrabida tuloy ako.

Kamakailan lang eh, naibalita na nanalo si Dan Brown sa kaso niya. May mga makakapal ang mukha at mga inggitero na pinagbintangan siyang nag-nakaw ng idea ng isang libro para gamitin sa sikat niyang librong “The Da Vinci Code”. At dahil nga nagtagumpay siya sa kaso niya, ibig sabihin eh tuloy na tuloy na ang pag-launch ng film tungkol sa kontrobersyal na libro. Ngunit hindi ganung kadali yun dahil, nagkalat na naman ang mga mensahe, email, at bulletin posts sa Friendster para i-boycot ang nasabing pelikula.

Wala naman sigurong masama kung ilalabas nila ang opinion nila tungkol sa naturang pelikula. Pero para mag-flood ka sa bulletin alang-alang para ipa-abot ang nasabing mensahe… Hmmm… OA na yata yun. May lugar para iparating ang mga opinion natin. At kung gagambalain mo ang nananahimik kong Friendster bulletin para sabihan akong kalimutan ng “The Da Vinci Code”, mas lalo akong magiging interesado sa panonood nun.

Totoo yun. Reverse psychology. Hangga’t sinasabihan mong bawal, mas lalong nagiging interesado. Kung sasabihin mong nakaka-lason ng utak ang panonood ng pelikula na hango sa libro ni Dan Brown, mas lalo sila maiintriga kung ano ang meron sa naturang palabas, at bandang huli eh papanoorin nila yun. Mas lalo lang nagiging curious ang madla kapag pinagsasabihan.

Ang totoo, gusto kong tanungin ang mga taong pilit na nanghihikayat sa pag-boycot sa pelikulang yun. Ilan kaya sa mga nagsasabing “WAG U PANOORIN DA BENCHI KOWD” ang nakabasa na ng kontrobersyal na libro? Sabi nga nila, “don’t judge a book, by its cover”. Ilan kaya sa mga taong yun ang nakakita na sa cover ng naturang libro na yun? Sino ba sila para husgahan ang librong hindi pa nila nababasa?

Walang masama sa pag-babasa ng “The Da Vinci Code” at panonood ng pelikula nito–yun eh kung kaya mong i-digest ang malalim na content nito. Walang masama dun. Ang masama lang naman dun–kung sakali–eh yung kung isusuko mo ang pananampalataya mo dahil sa libro/film na yun. Maniwala ka kapag sinabi kong may kakilala akong mas piniling paniwalaan ang sinasabi ni Dan Brown kaysa sa sinasabi ng pastor nila.

Maraming hipokrito sa mundo ngayon. Sa tingin ko, mas mabuti ang taong umaamin na malaki ang interes nila sa pagbabasa ng librong ipinagbabawal kaysa sa mga nagpapanggap na nagbabasa ng “Purpose Driven Life”.

Hindi masama ang sinulat ni Dan Brown. Ang mabuti at masama ay ayon lamang sa interpretasyon ng utak mo. Dahil bandang huli, eto lang naman ang mga tanong na kailangan mong sagutin–tanong na magdedesisyon sa mabuti’t masama na iniisip mo: “Ano ang paniniwalaan mo? The Da Vinci Code na isinulat lamang ng isang tao? O yung Bibliya na inspired ng Maykapal? Yung fictional na libro ni Dan Brown ba o yung mga Bibliya na naging saligan ng pananampalataya mo?”

Nasa sa’yo ang sagot. Gayunpaman, gusto kong mag-ingat kayo sa panonood/pagbabasa nun dahil sadyang kontrobersyal ang mga bagay na gusto ipahiwatig.

Kung malakas ang loob mong sabihin ang opinion mo tungkol sa pag-boycot nung pelikulang yun, dapat mas malakas ang loob mo na basahin ang libro na yun. Ipinagbabawal mo ang isang bagay dahil takot ka. Hindi garantisadong may purpose sa buhay ang mga taong nagbabasa ng “Purpose Driven Life”.

Don’t judge a book by its cover ba? Marami parin ang mga mapang-husga.

P.S.: Nabasa ko ang libro. Hindi naman ako naging demonyo (sabi ko lang siguro yun). Hindi naman nabago ang pananampalataya ko dahil mas pinili kong maniwala sa Bibliya. Papanoorin ko ang pelikula nun.

Kung tinamaan ka sa mga sinabi ko, paumanhin po. Alam kong hindi ito nababasa ng mga taong tinutukoy ko kaya dapat hindi ka mag-react dito. At kung gusto mong mag-comment, paumanhin din dahil bawal ang comments ngayon. Ayaw kong makakita ng comment dito ng mga kakilala ko na naghuhugas-kamay, nag-mamalinis, at nagpapaka-hipokrito.

Noong bata ako, ang tingin ko sa Holy Week ay boring, nakakatamad, at nakaka-antok. Ngayong matanda na ako, ang tingin ko sa Holy Week.

Hindi na pala kasing banal ng ang Semana Santa sa Pinas gaya ng nakagawian natin. Noong bata ako, ang mga may cable TV lang ang pwedeng makalasap ng palabas sa telebisyon. Ang mga hindi naman pinalad na makabitan ng Sky Cable eh nagtitiis nalang na panoorin ang six-hour-marathon ng “Kapwa Ko Mahal Ko”, “Kapag May Katwiran, Ipaglaban Mo”, at “Ang Pangarap Kong Jackpot”. Badtrip na badtrip ako nun. Parang naging mandatory ang penitensya dahil kahit ang mga batang hindi interesado sa senakulo ay pinipigilang manood ng “Sesame Street”. Ngayon naman, nagulat nalang ako dahil nung umaga eh nanonood ang kapatid ko ng Doraemon. Waw! Banal na pala si Doraemon! Pwede nang ipako sa krus! Kapag natuto na silang magpalabas ng “Talong”, “Itlog”, “Kangkong” at “Red Diaries” kapag Semana Santa, siguro mas marami ang magiging deboto ng TV station nila–deboto ng demonyo.

Kanina, nag-punta ako sa Wikipedia para alamin ang tungkol sa Holy Week. Naging curious din kasi ako bigla sa mga balitang banal dahil sa paglabas ng “Gospel of Judas”. Nalaman kong hindi pala binibilang ang Monday, Tuesday at Wednesday sa Semana Santa. Di ko alam kung ano ang trip nila kung bakit na-vote-out ang Monday, Tuesday at Wednesday. Kung tutuusin, eto pa naman yung mga paborito kong araw ng Holy Week. Sa mga araw na yun, pinapalabas pa ang Eat Bulaga, ngunit drama version nga lang. Naniniwala naman akong wala nang mas lalaswa pa sa umiiyak na Jimmy Santos.

Nabasa ko rin sa Wikipedia na “Holy Thursday” ang mas kilalang tawag sa “Maundy Thursday”. Nalaman ko rin na sa Pinas lang merong “Black Saturday” dahil “Holy Saturday” talaga ang tawag dun nung mga taga-ibang bansa. Ayos ang mga Pinoy, dahil mas pinili parin ang salitang “black” kaysa sa “itim”. Pero mas okay na siguro ang “Black Saturday” kaysa sa “Sabado de Nognog”.

Astig na ang Holy Week ngayon dahil hindi gaanong required magdusa ang mga walang magawa sa pera. Kanina lang kasi eh kausap ko ang kapitbahay kong nasa mall. Oo, bukas ang mall. Iniisip ko nga kung may beach din dun, dahil kung meron, magbebenta sana ako ng Halo-halo–unfortunately, wala.

Nung nanood ako ng news (Oo, may palabas talagang balita sa TV. Kung si Doraemon nga eh pinalabas, siyempre, papayagan din ang kapatid niyang si Mike Enriquez.) nasa balita na may magpapapako raw sa krus na dayuhan. Waw! No match ako dun ah. Hindi lang pala yung mga mukhang holdaper at snatcher ang may karapatang magpapako sa krus. Pwede na ring ngayong makisali yung mga mukhang nangangalakal ng mga Pinay at mga mukhang phedophile fans. “Yow kapuwso. Magpapapawko, akow sa krus.”

Kahibangan talaga para sakin ang pag-papapako sa krus na yan. Ganun din ang penitensya. At bakit mo kailangang hampasin ang likod mo para mabawasan ang kasalanan mo? Kung gusto mo talagang saktan ang sarili mo, lagyan mo nalang ng Salonpas® (available at all Mercury Drug branches) ang mga mata mo, suminghot ka na rin ng tatlong dosenang sili, sabay bunutin mo lahat ng buhok mo sa kili-kili.

Sabi nga ng kaklase ko na itatago nalang natin sa pangalang “John Carlo M. Tancueco”, hindi na raw natin kailangang hintayin ang Semana Sant para lang mag-sisi. At kung ginagawa mo yun taun-taon, ibig sabihin, wa epek ang penitensya sa kapal ng balat mo. Hindi rugby ang penitensya at pagpapapako sa krus na dapat nating kaadikan.

Pero bakit nga ba ako nagsasalita tungkol sa penitensya at pag-pako sa krus? Alam ko naman sibilisado lahat ng mga nagbabasa ng blog ko kaya hindi ko na kailangan pang ikwento yun.

(Kunwari lang yun. Hindi ko lang talaga madugtungan yung sinimulan ko.)

Bukod sa akin, malamang eh malungkot din si Jollibee at McDonalds tuwing Holy Week. Siguradong naghihinagpis din si Burger King. Sino ba namang hindi malulungkot kapag pina-boycot ang pagkain ng hamburger na itinitinda mo?

Ayon uli kay Wikipedia (close talaga kami), mahigpit na ipinagbabawal ang pagkain ng meat (karne ba talaga ang tagalog ng meat?) sa mga Roman Catholic. Ngunit dahil “meat” lang ang pinagbabawal, sa tingin ko eh wala namang masama kung kakain ka ng paborito mong “Dinuguan”.

Pero pansin ko eh marami na talaga sa mga katoliko ang suwail sa mga batas na ginawa nila para sa sarili nila. Kanina nung papunta ako sa rehearsals namin sa simbahan (oo, marunong magsimba si Kamote), eh nakita ko ang mini-market sa village namin. Ayos! May naka-display na karne. Nakakagulat dahil may bumibili kay manong. Mas nakakagulat dahil maraming bumibili. Si manong lang yata talaga ang nagbebenta nun kapag Semana Santa. Malaki siguro ang kinita niya dahil sa kanya bumibili lahat. Muntik na yata niyang matalo yung nagtitinda ng lechon sa tabi niya.

Di ko alam kung malakas talaga ang trip ng Mami ko o sadyang gusto lang niyang ipakitang hindi kami Katoliko. Pagdating ko kasi ng bahay eh nag-iihaw siya ng barebecue (bbq). Akala ko eh papagalitan siya ng mga kapitbahay naming Katoliko. Pero proud pa siya sa iniihaw niya dahil mabango. Pero hanggang bango lang pala yun dahil naging lasang pinya ang inihaw niya. Kung inihian man yun ng isang anghel, ewan ko. Gayunpaman, nabusog din ako.

Ngunit dahil yun lang ang nasabi ni Wikipedia, ititigil ko na to.

(Hindi lang talaga alam ni Clarence ang i-dudugtong sa sinulat niya.)

P.S.: Kung boring, nakakatamad, at nakaka-antok ang post na ito, dapat inasahan mo na yun. Nabasa mo naman yung unang sentence ng post na ‘to diba Clarence?